วถามว่า “ต่อไป ให้ทำสิ่งใด ?”
“ค่อก ค่อก ค่อก! นักเรียนมู่เฉียนซี เป็นเพราะว่าการสอบด่านนี้ เจ้าผ่านมาได้เร็วมาก ดังนั้นจึงต้องรอสหายนักเรียนคนอื่น ๆ สักหน่อยนะ”
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “ไม่มีปัญหา!”
แน่นอนว่าการรอคอยนั้นเป็นเรื่องที่น่าเบื่อ มู่เฉียนซีกระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนผิวน้ำของทะเลสาบนั้น เมื่อครู่มัจฉาธนูวารีเหล่านั้นโจมตีนางไม่ใช่หรอกเหรอ
มู่เฉียนซีเอายาเม็ดหนึ่งออกมาบดขยี้และทิ้งลงไปในทะเลสาบ มัจฉาธนูวารีเหล่านั้นได้กลิ่นหอมหวน คิดอยากจะกิน แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ กลัวว่าจะมีอันตราย
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “นี่เป็นรางวัลที่พวกเจ้าเชื่อฟังและไม่โจมตีข้าเมื่อครู่ รีบกินเถอะ! ไม่มีพิษหรอก”
พวกมันมีจิตวิญญาณ เข้าใจในสิ่งที่มู่เฉียนซีพูด ทันทีที่ได้ยินว่าไม่มีพิษ พวกมันก็รุมเขมือบทันที รสชาติที่อร่อยและเต็มไปด้วยพลังวิญญาณนั้นทำให้พวกมันตื่นเต้นขึ้น
มุมปากของอาจารย์ผู้คุมสอบกระตุกขึ้น “ข้าคิดอยู่แล้วเชียวว่าพวกมันต้องถูกเจ้าขู่ แต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะใช้ยาพิษขู่บังคับพวกมัน”
“ช้าก่อน!”
“นี่มันยาวิญญาณหนิ่!” อาจารย์ผู้คุมสอบอีกท่านตะโกนดังลั่นขึ้น
“ยาวิญญาณ! นี่เจ้าเอายาวิญญาณป้อนให้ปลางั้นเหรอ ?” พวกเขามองมู่เฉียนซีอย่างไม่น่าเชื่อ
มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว “ก็แค่ยาวิญญาณระดับต่ำเท่านั้น สำหรับพวกมันแล้ว ยาวิญญาณระดับต่ำเหล่านี้มีประโยชน์ต่อพวกมันไม่น้อยเลย สำนักศึกษาซวนเสียเป็
