ม่ได้ถือว่ามากมายอะไรนัก นางยิ้มให้เจ้าสิงโต “นี่ ๆ พวกเรามาทําข้อตกลงกันดีหรือไม่ ?”
“ข้อตกลงอะไรรึ ?”
“อืม… เจ้าประกาศกับสัตว์วิญญาณในป่าทมิฬ บอกกับพวกมันว่าเจ้าสามารถใช้สมุนไพรวิญญาณเพื่อแลกกับยาที่สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของเจ้าได้ และผลลัพธ์ที่ได้มันดีกว่าการแทะสมุนไพรวิญญาณโดยตรงนับครั้งไม่ถ้วน”
“จริงรึ ?” สิงโตทองถามขึ้น
“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง ตอนนี้ข้าอยู่ในอาณาเขตของเจ้าแล้ว หากว่าข้ากล้าพูดจาใหญ่โตเพียงเพราะประสงค์จะโกหกเจ้า พวกเจ้าจะไม่กลืนกินข้าหรือไร ?”
“ได้ ข้าจะไปบอกพวกเขาเดี๋ยวนี้”
พวกมันส่งสมุนไพรวิญญาณจํานวนมากมาให้ และหลังจากที่พวกมันได้กินยาที่มู่เฉียนซีมอบให้ ผลที่ได้มันช่างมีประโยชน์ดีอย่างยิ่ง
หากไร้ประโยชน์ก็แปลกแล้ว มันเป็นยาที่ช่วยในด้านการฝึกฝนของเหล่าสัตว์วิญญาณซึ่งมีบันทึกอยู่ในตําราหม้อเทพนิรันดร์ แม้มันจะเป็นแค่ระดับต่ำสุด แต่ก็เพียงพอสําหรับพวกมัน
ข่าวใหญ่เช่นนี้แพร่สะพัดไปทั่วป่าทมิฬแทบจะในทันใด ณ ตอนนี้สัตว์วิญญาณในป่าทมิฬไม่ทะเลาะกันแล้ว แต่ละตัวต่างกวาดตามองหาสมุนไพรวิญญาณกันทั้งนั้น
ป่าทมิฬแห่งนี้ เรียกได้ว่าถูกมู่เฉียนซีผูกขาดไว้หมดแล้ว
มู่เฉียนซีอยู่ในอาณาเขตของสิงโตทองเพื่อปรุงยาและเพื่อทรมานเนตรอำมหิต แล้วนางยังรอให้สมุนไพรวิญญาณล้ำค่าจํานวนมากมาส่งถึงมือด้วย ชีวิตของนางในช่วงนี้มีแต่เรื่องน่ายินดีอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
…
วันแล้ววันเล่าผ่
