สิงโตทองมองมู่เฉียนซีด้วยความโกรธแค้น
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าจะเป็นพวกเดียวกับเขาได้ยังไงหล่ะ ข้าเป็นคนวางยาพิษเขาเอง มิเช่นนั้นเจ้าได้ตายไปพร้อมเขาแล้ว คนผู้นี้มอบให้เป็นหน้าที่ข้าได้หรือไม่ ?”
เขาทำหน้าแยกเขี้ยวยิงฟันและกล่าวว่า “เป็นเจ้างั้นเหรอ เจ้าวางยาพิษข้างั้นเหรอ ?”
“ไม่ใช่สิ สาวน้อยเช่นเจ้ามีพลังอ่อนแอเช่นนี้ หากเจ้าคิดจะวางยาพิษข้าจริง ๆ ไม่มีทางที่ข้าจะไม่รู้ตัว”
“ตกลงเจ้าทำได้ยังไง ?”
มู่เฉียนซีกล่าวเย้ยหยันว่า “เจ้าก็ลองทายดูสิ! ทายถูก ข้าจะมอบพิษเป็นของขวัญชุดใหญ่ให้เจ้าอีกชุด!”
“แต่หากเจ้าทายผิด ข้าจะให้พิษอีกสิบชุดมอบเป็นของขวัญให้เจ้าดีหรือไม่ ?”
“นี่เจ้า เจ้า……”
พรวด พรวด พรวด!
เขาที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ โกรธมู่เฉียนซีจนกระอักเลือดออกมาหลายระลอก
ต่อให้เขาขบคิดจนหัวระเบิดก็ไม่มีทางคิดออก มู่เฉียนซีมีศาลานิรันดร์ มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ในตำนานที่สามารถควบคุมเวลาได้
ลูกของตนเองถูกมนุษย์ทำร้ายจนน่าสังเวชเช่นนั้น สิงโตทองยังคงมองมู่เฉียนซีเป็นศัตรู
มู่เฉียนซีกล่าว “มอบเจ้าหมอนี้ให้ข้า สำหรับความเจ็บปวดที่เขาทำกับลูกรักของเจ้า ข้าจะให้เขาลิ้มลองรสชาตินั้นเป็นร้อยเท่าพันเท่า เจ้าคิดว่าเช่นไร ?”
สิงโตทองกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ผู้ที่อำมหิตก็ยังคงเป็นมนุษย์อย่างพวกเจ้าอยู่ดี ในเมื่อมนุษย์อย่างเจ้ามีวิธี เช่นนั้นก็มอบให้เจ้าก็แล้วกัน! ข้าจะคอยดูเจ้าอยู่ข้าง ๆ เจ้าอย่าได้เล่นกลตบตาข้าเ
