มู่เฉียนซีกวาดตามองโม่ซางคงและฉินปา นางเปิดปากกล่าวขึ้น “พวกเราตั้งกลุ่มมาก็ระยะเวลาหนึ่งแล้ว เมื่อมีประสบการณ์ก็ถือว่าพวกเจ้าสามารถปฏิบัติการเดี่ยวได้ เพราะฉะนั้น เวลาที่เหลือต่อจากนี้เริ่มปฏิบัติการเดี่ยวเถอะ”
“เจ้าจะทอดทิ้งข้างั้นรึ ?” สายตาของลูกผู้ชายอย่างฉินปาเปลี่ยนกลายเป็นไม่พอใจ
สีหน้ามู่เฉียนซีหม่นคล้ำลง นางกล่าว “หากพวกเจ้ายังติดตามข้า ข้าจะไม่ให้พวกเจ้าแย่งสัตว์ที่จะล่าได้แม้แต่ตัวเดียว ไม่เชื่อก็ลองดูได้”
โม่ซางคงกล่าวขึ้น “ร่วมปฏิบัติการกับพวกเจ้าก็ถูกโจมตีเสียยับเยินทุกคราไป ตอนนี้ควรปฏิบัติการเดี่ยวเพื่อหาความมั่นใจกลับมาให้ตัวเองก่อน”
ฉินปาเองก็คิดได้เช่นกัน “ก็จริง อย่างไรเสียเหลือเวลาไม่มากเท่าไรแล้ว ให้ข้าได้ปฏิบัติการเดี่ยวเพื่อแสดงฝีมือหน่อยเถอะ!” มู่เฉียนซีชี้ไปทางซ้ายก่อนจะกล่าว “อืม งั้นข้าเลือกไปทางนั้น ข้าไปก่อนล่ะนะ”
ในตอนนี้ เคล็ดวิชาย่างก้าวพันเงาของมู่เฉียนซีฝึกฝนมาจนถึงขีดสูงสุดแล้ว พวกเขาทั้งสองคนยังไม่ทันตั้งตัว มู่เฉียนซีก็หายวับไป
ถึงแม้ตอนนี้พวกเขาอยากจะวิ่งตามมู่เฉียนซีไปมากเพียงใด ก็คงทำได้เพียงแค่คิด
ฉินปากล่าว “ทำไมพี่ใหญ่มู่ถึงได้หนีไปไวเช่นนั้น พวกเราพูดกันแล้วนี่ว่าจะปฏิบัติการเดี่ยว แล้วนางยังจะหนีไปอย่างรวดเร็วเช่นนั้นอีกทำไม ?”
แน่นอนว่าโม่ซางคงคิดมากกว่าฉินปาที่มีสมองซีกเดียว เขาขมวดคิ้วมุ่น มองไปทางที่มู่เฉียนซีเพิ่งวิ่งไปก็รู้ว่ามี
