นั้นทะยานผ่านช่องว่างพุ่งไปที่เซียวเสี้ยว เข็มเหล็กที่อยู่รอบ ๆ เหล่านั้น ทันทีที่เข้าใกล้มังกรเพลิงก็ถูกหลอมละลายไปโดยสมบูรณ์
“อัคคี เจ้า เจ้าเป็นจอมภูตพลังธาตุอัคคี!”
“คนคนเดียวจะมีพลังธาตุคู่ได้อย่างไรกัน! ไม่มีทาง……”
เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นบนหน้าผากของเขา กำแพงทองนั้นปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง
ทว่า ครั้งนี้ กำแพงทองป้องกันนี้กลับทำอะไรไม่ได้เลย และถูกหลอมละลายไปโดยสมบูรณ์ภายใต้พลังของมังกรเพลิง
อ๊า! เซียวเสี้ยวกรีดร้องขึ้น ร่างกระเด็นลอยออกไป เสื้อผ้าของเขาถูกเผาไหม้เกือบหมดสิ้น ผมเผ้าก็ถูกเผาไหม้ไปครึ่งหนึ่ง
แกร๊ง! เสียงแตกหักเสียงหนึ่งดังขึ้น
ฉินปามองดูกระบี่ที่หักเล่มนั้นแล้วกล่าวขึ้นอย่างจนปัญญาว่า “กระบี่ของพี่ใหญ่มู่หักอีกแล้ว!”
มู่เฉียนซีก็กล่าวอย่างจนปัญญาเช่นกัน “หักบ่อยจนข้าชินไปแล้ว”
พรวด พรวด! เซียวเสี้ยวผู้ที่น่าสังเวชกระอักเลือกคำโตออกมาหลายคำ เขามองมู่เฉียนซีด้วยความไม่พอใจ และกล่าวว่า “ที่เจ้ามีพลังธาตุอัคคีก็เป็นเพราะกระบี่เล่มนั้น หากไม่มีกระบี่เล่มนั้นเจ้าก็ไม่มีทางที่จะชนะข้าได้ ข้าพ่ายแพ้ครั้งนี้ เพื่อแลกกับกระบี่ของเจ้าหักไป มันก็คุ้มค่า รอให้ข้ารักษาอาการบาดเจ็บหายดีเมื่อไหร่ ข้าจะมาท้าสู้กับเจ้าอีกครั้ง! ถึงตอนนั้นข้าไม่มีทางแพ้เจ้าแน่นอน”
ฉินปาหมดคำพูดจริง ๆ ก็แค่กระบี่หักไปเล่มหนึ่ง รอให้พี่ใหญ่มู่มีเวลาว่างเมื่อไหร่นางก็หลอมมันขึ้นมาใหม่ ครั้งหน้าเขาก็
