โม่ซางคงกล่าวว่า “ก็เพราะว่าสิ่งเหล่านี้มันไม่ได้มีประโยชน์กับเสี่ยวซียังไงหล่ะ!”
ยาวิญญาณ ยาวิญญาณที่นางหลอมออมานั้นล้วนแต่มีประสิทธิภาพกว่าเม็ดยาเหล่านี้มาก!
หยกวิญญาณ ดูเหมือนว่านางเองก็มีหยกวิญญาณคุณภาพสูงกว่านี้อยู่ไม่น้อยเลย
อาวุธวิญญาณ อาวุธวิญญาณระดับต่ำเช่นนี้ นางเองก็สามารถหลอมได้ ทั้งนี้ก็มีเพียงแค่แกนวิญญาณเท่านั้นที่นางสนใจเป็นพิเศษ
ฉินปากล่าว “คนพวกนี้จะปล้นพวกเรา ข้าไม่ยอมคืนให้พวกมันแน่! งั้นเรามาแบ่งเท่ากัน แบ่งเท่า ๆ กัน……” ฉินปาไม่เกรงใจ และโม่ซางคงก็ไม่เกรงใจเช่นกัน
เมื่อเห็นพวกเขาแบ่งผลประโยชน์ที่ได้มาโดยไม่ชอบธรรมเช่นนี้ ในใจของพรานอิสระเหล่านี้ก็เจ็บปวดยิ่งนัก พวกเขามองไปที่มู่เฉียนซี และกล่าวว่า “แม่นางน้อย ตอนนี้เจ้าจะเอายาแก้พิษให้พวกข้าได้หรือยัง!”
มู่เฉียนซีมองพวกเขาอย่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอาขวดหยกออกมายื่นให้กับพวกเขา
พวกเขากินยานั้นลงไปด้วยความตื่นเต้น และเป็นอย่างที่คิดเอาไว้จริง ๆ พวกเขากระฉับกระเฉงขึ้น พลังวิญญาณก็สามารถใช้ได้แล้ว
พวกเขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันมองไปที่มู่เฉียนซีด้วยความโกรธแค้น ฉินปากล่าวขึ้นว่า “ทำไม ? พวกเจ้าแก้พิษได้แล้วก็คิดจะลงมืออีกงั้นเหรอ ?”
สุดท้ายพวกเขาก็ยังอดทนเอาไว้ได้ สาวน้อยผู้นี้ใช้ยาพิษได้อย่างชำนาญมาก ไม่อาจล่วงเกินนางได้ พวกเขาจึงคิดที่จะรีบหนีไป!
พรานล่าเงินรางวัลอิสระเหล่านี้หันหลังคิดหนีราวกับว่ามีสัตว์ป่า
