ดุร้ายไล่ตามหลังก็มิปาน
ทว่า ทันใดนั้นเองเสียงอันราบเรียบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “ช้าก่อน ข้าบอกให้พวกเจ้าไปได้แล้วงั้นเหรอ ?”
ร่างของพวกเขาแข็งทื่อไปในชั่วขณะ “แม่นาง จะเอายังไง! พวกข้าไม่ได้ซ่อนอะไรไว้แล้วจริง ๆ!”
“ฮือฮือฮือ! พวกเราน่าสมเพชมากพอแล้ว ต่อไปวันข้างหน้าพวกเราคงต้องขุดดินกินเป็นแน่”
มู่เฉียนซีกล่าว “แต่ถ้าพวกเจ้าจากไปเช่นนี้ แล้วจะแก้พิษได้ยังไงหล่ะ!”
“แก้พิษ พวกเราแก้พิษไปแล้วไม่ใช่เหรอ ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเจ้าแน่ใจเหรอ ยาที่ข้าให้พวกเจ้าไปเมื่อครู่ มันไม่ใช่ยาแก้พิษ!”
“ไม่ใช่ยาแก้พิษแล้วมันยาอะไร ?”
“มันเป็นยาพิษอีกชนิดหนึ่ง แต่มันสามารถยับยั้งพิษก่อนหน้านี้ของพวกเจ้าได้”
พิษ!
เมื่อครู่นั่นคือยาพิษ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าพวกเขาจะกินยาพิษลงไปด้วยความปีติยินดีเช่นนั้น!
พรวด! ชั่วครู่หนึ่งพวกเขาก็บาดเจ็บภายในขึ้น!
“แม่นาง เป็นเพราะพวกข้ามีตาแต่หามีแววไม่ ที่ได้ล่วงเกินเจ้า! เจ้าถึงได้ทรมานพวกข้าเช่นนี้”
“ใช่ ใช่! พวกข้าไม่ใช่คนเลวที่จิตใจชั่วร้ายอำมหิต พวกข้าก็แค่อยากปล้นทรัพย์สินของมีค่าก็เท่านั้น ไม่ได้ทำร้ายจิตใจอย่างแน่นอน ปล่อยพวกข้าไปเถอะนะ!”
ชายที่มีจิตใจอันเด็ดเดี่ยวเหล่านี้ ตอนนี้ถูกทรมานจนน้ำตาคลอเบ้า น่าสงสารยิ่งนัก
ฉินปารู้สึกเห็นใจพวกเขาขึ้นมาบ้างแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “ต่อไปช่วยทำงานให้ข้าหน่อย รอให้การทดสอบเสมือนจริงของสำนักศึกษาครั้งนี้จบลง ข้าจะให้ยาแก้พิษแก่
