สีหน้าฉินปาพลันเผือดซีด เขากล่าวขึ้น “สวรรค์! สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสอง เราจะทำเช่นไรดีล่ะนี่ ?”
“เราจะไปทำอะไรได้ ? วิ่งสิ วิ่งอย่างเดียวเท่านั้น!” มู่เฉียนซีตะเบ็งเสียงตอบ
นี่เป็นการสอบแบบจำลอง หากไม่มีอันตรายถึงชีวิต นางจะไม่ให้เสี่ยวหงและอู๋ตี้ออกมาช่วยเป็นอันขาด
“วิ่ง!”
พวกเขาทั้งสามคนพุ่งออกไปด้วยความเร็วขั้นสูงสุด ทว่าความรวดเร็วของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสองนั้นก็มิได้อ่อนด้อย อีกอย่าง หมาป่าสายฟ้าตัวนั้นได้ชื่อว่าเป็นราชาความรวดเร็วแห่งป่าทมิฬ
“ตาเฒ่า เตรียมตัวช่วยเหลือเร็วเข้า!”
“สวรรค์ช่างกลั่นแกล้ง! เพิ่งเข้าไปในเขตของป่าทมิฬก็เจอเข้ากับหมาป่าสายฟ้าเข้าให้แล้ว เจ้าเด็กสามคนนี้โชคร้ายยิ่งนัก”
“ต้องรีบหน่อยแล้ว เจ้าสามคนนี้เป็นถึงอัจฉริยะ ถ้าหากพวกเขาได้รับบาดเจ็บหนัก อาจารย์ใหญ่แห่งสำนักศึกษาหนานเฟิงคงจะรู้สึกเจ็บปวด”
แต่พวกเขาคาดไม่ถึงว่าในตอนที่หมาป่าสายฟ้าได้ไล่ตามพวกเขามาทันแล้ว มันกลับวิ่งวนไปมาอยู่ ณ ที่ตรงนั้นราวกับแมลงวันตัวหนึ่งที่บินวนไม่ไปไหน
“เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าหมาป่าสายฟ้านั่น ? มันโดนสิ่งชั่วร้ายเข้าไปหรือไร ?” “มันไม่ไล่ตามไปแล้ว นี่มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน ?”
“เจ้าหนูสามคนนั่นทำอะไรลงไป ? แปลกจริง ๆ”
ในที่สุดพวกเขาก็หนีออกห่างจากหมาป่าสายฟ้าได้เสียที ฉินปาเอนหลังพิงต้นไม้ เป่าลมหายใจออกมาคำใหญ่ ๆ “ฮู่ววว! ให้ตายเถอะ ข้าคิดว่าจะเสร็จมันเสียแล้วสิ”
“พี่ใหญ่มู่
