เมื่อครู่นี้ทำอะไรลงไปรึ ? เจ้าหมาป่าสายฟ้าบ้านั่นถึงได้เลิกตามเรามา”
มู่เฉียนซีตอบ “ก็แค่ผงที่สร้างความสับสนชนิดหนึ่งเท่านั้น ที่ทำให้มันมึนงงจนจับทิศทางไม่ถูกและตามเรามาไม่ได้” โม่ซางคงกล่าวอย่างดีใจทันที “โอ้! ตามเจ้ามาปลอดภัยที่สุดอย่างที่คิดไว้จริง ๆ!”
“ที่เจ้ากล่าวมานั้นมิผิด แต่ก็ต้องดูกันว่าพวกเจ้าสามารถตามข้าทันหรือเปล่า”
บนตัวนางนั้นมีผงยาอยู่ไม่น้อยเลย ถ้าหากมิใช่เพราะพบเจอสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษละก็ พวกเขาคงจะวิ่งหนีอย่างเดียว
ร่างมู่เฉียนซีอันตรธานหายตัวไปอีกครั้ง ฉินปาเองก็จนปัญญา
“พี่ใหญ่มู่แข็งแกร่งเกินไป เมื่อครู่วิ่งมาไกลขนาดนั้น ข้านี่เหนื่อยแทบตายอยู่แล้ว แต่นางกลับไม่เป็นอะไรเลย” โม่ซางคงกล่าวเตือนอย่างเป็นมิตร “เก็บแรงที่เอามาพูดไว้ตามนางให้ทันกันดีกว่า”
มู่เฉียนซีนั้นสามารถที่จะรับมือกับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหนึ่งตัวหนึ่งได้ด้วยตัวคนเดียว และในการต่อสู้โม่ซางคงกับฉินปาที่ร่วมมือกันก็สามารถที่จะรับมือกับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหนึ่งหนึ่งตัวได้เช่นกัน
หากพบเจอสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ระดับขั้นสูงกว่าระดับหนึ่งขึ้นไปนั้น แน่นอนว่าจะต้องหนีตายก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากันทีหลัง
มู่เฉียนซีเองก็ได้ให้ผงยาแก่พวกเขาไปบางส่วนเพื่อเอาไว้ป้องกันตัว แต่ทุกครั้งที่ฉินปาได้เห็นยาเม็ดที่มู่เฉียนซีใช้ เขาก็อยากจะพุ่งเข้าไปถามตรงหน้านางว่า ‘ยานี้ ไม่เก็บเงินข้าใช่หรือไม่ ?
