หอหมอปีศาจเพิ่งเปิดกิจการวันแรกที่เมืองหนานเฟิง หากปล่อยให้มีคนมาตายในร้าน เช่นนั้นจะมีผลกระทบที่ไม่ดีเอาได้
มู่เฉียนซีกล่าวทันที “นำทางไป”
“ขอรับ”
เมื่อมู่เฉียนซีขึ้นไปบนตึกแล้วเห็นผู้ที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง นางก็แสยะยิ้มเล็กน้อย ทำให้โม่จิ่นฉงนสงสัยจนต้องเอ่ยถามขึ้น “นายท่าน ผู้ป่วยผู้นี้ทำไมหรือ ?” ปรากฏว่าเขาเห็นเจ้านายของตนมิได้รักษาไข้และมิได้ให้ยาใด นางกลับไปวุ่นวายอยู่ในครัว
กลิ่นหอมลอยโชยมา เมื่อได้ดมแล้วช่างทำให้หิวกระหายดีจริง ๆ โม่จิ่นกล่าวขึ้น “หอมนัก ข้านั้นนึกไม่ถึงเลยว่าฝีมือในการปรุงอาหารของนายท่านจะดีเช่นนี้”
“ไม่ใช่สิ! คนไข้มาอยู่ตรงหน้า แต่ทำไมนายท่านถึงไปทำอาหารอยู่ในครัว ?” ไม่ว่าจะขบคิดอย่างไรโม่จิ่นก็ไม่เข้าใจ ทว่าทันใดนั้น เขารู้สึกถึงลมกระโชกแรงจากรอบด้าน คนไข้ที่นอนอยู่บนเตียงเหมือนดั่งหมูที่ตายแล้วกลับหายตัวไปเสียอย่างนั้น
“อ้าว! ไปไหนแล้ว ?” โม่จิ่นตามไปยังห้องครัว เขาได้เห็นภาพผู้ป่วยผู้นั้นกำลังถือถ้วยข้าวไว้ในมือแล้วกินข้าวประหนึ่งเหมือนหมาป่าหิวโซอดอยากมาเป็นเดือน
“ฮือ! สาวน้อย ในที่สุดข้าก็หาเจ้าพบ ข้านั้นหิวจะตายไส้จะขาดอยู่รอมร่อแล้ว!”
“ดีนะที่เจ้ามา หากเจ้ายังไม่มาอีก ข้าก็ไม่อยากที่จะมีชีวิตอยู่แล้วล่ะ”
ในตอนนี้โม่จิ่นกวาดตามองสำรวจชายผู้นั้น ถึงแม้ชุดสีขาวของเขาจะเต็มไปด้วยฝุ่น แต่ใบหน้าอันงดงามกลับไม่มีฝุ่นเกาะอยู่เลย
ความสง่างามนั้นยอดเยี่ย
