ยนซีถอนหายใจพลางกวักมือเรียกโม่จิ่น
“ข้าขอแนะนำสักหน่อย คนตะกละผู้นี้คือหัวหน้านักปรุงยาของหอหมอปีศาจ จากนี้ไปเรื่องของการค้าเจ้าเป็นคนจัดการ ส่วนเรื่องการปรุงยานั้นให้เขาจัดการ”
หากเป็นเช่นนี้ นางจะยิ่งสบายมากขึ้นกว่าเดิม ได้กลายเป็นเถ้าแก่ที่ไม่ต้องสนใจกิจการอันใดได้ ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าจวินโม่ซีจะสามารถอยู่ที่นี่ได้นานสักเท่าไรก็ตาม จวินโม่ซีไม่มีความคิดเห็นแต่อย่างใด ขอแค่มีอะไรอร่อย ๆ ให้เขากิน แม้จะต้องขายแรงงาน เขาเองก็ยอม!
โม่จิ่นกล่าว “เขาเป็นหัวหน้านักปรุงยาของหอหมอปีศาจงั้นหรือ…?”
อายุอานามของเขาดูเหมือนจะเพิ่งยี่สิบกว่าปีเอง หรือว่าบนโลกนี้นอกจากนายท่านของพวกเขาที่วิปริตแล้ว ยังจะมีอีกคนหนึ่ง!
แต่ว่า… เจ้าหมอนี่กินมากกว่าหมู เขาจะเป็นนักปรุงยาที่น่าเชื่อถือได้หรือ ?
มู่เฉียนซีกล่าว “จวินโม่ซี ดูเหมือนลูกน้องข้าจะรู้สึกว่าเจ้ากินเอาเสียจนทำให้หอหมอปีศาจถึงกับจนไปได้เลย ที่สาขาใหม่นี้ไม่ได้มีรากฐานมั่นคงสักเท่าไร เจ้าต้องช่วยข้าให้มากเข้าหน่อยแล้วกัน”
เมื่อก่อนได้พึ่งพาทรัพย์สมบัติของตระกูลมู่ทำให้อยู่สบาย แต่มาวันนี้เมื่อยู่ที่เสียโจว สถานการณ์มันไม่เหมือนกัน โชคดีที่โม่จิ่นผู้นี้เป็นผู้อาวุโสที่สามของตำหนักโม่อวี่ ชื่อเสียงของเขายังคงมีประโยชน์อยู่บ้าง
โม่จิ่นสุดกังวล
เดิมทีนายท่านเป็นพวกฟุ่มเฟือยอยู่แล้ว ใช้เงินใช้ทองซื้อสมุนไพรวิญญาณครั้งหนึ่งต้องใช้ถึงพันตำลึงทอง มาว
