ปรมาจารย์ไป๋นำสมบัติมีค่าเก่าเก็บออกมา มันคือผลึกกึ่งใสทรงออกกลม ๆ ลูกหนึ่ง
“ลูกผลึกนี้สามารถทดสอบพลังวิญญาณได้ เจ้ารวบรวมพลังวิญญาณแล้วปล่อยมันเข้าไปข้างในนั้น ไหน ๆ ก็มากันถึงขนาดนี้แล้ว ข้าขอทดสอบพลังวิญญาณของเจ้าดูเสียหน่อยเถอะว่าแข็งแกร่งแค่ไหน”
“ได้อยู่แล้ว เชิญท่านทดสอบได้ตามสบาย ข้านั้นมิขัดข้อง” มู่เฉียนซีไม่ได้ปฏิเสธ เพราะนางเองก็อยากจะรู้ถึงความแข็งแกร่งของพลังวิญญาณตนเอง
ปรากฏว่า… เมื่อได้ถ่ายพลังวิญญาณเข้าไปในนั้น พลันปรากฏแสงสีม่วงพุ่งออกมา และผลสุดท้าย…
— เพล้ง! —
เพียงเสียงเดียวที่ดังออกมาจากลูกผลึก แทบไม่ต้องเดาเลย ลูกผลึกวิญญาณแตกไปเสียแล้ว
สีหน้าปรมาจารย์ไป๋ห่อเหี่ยวลงอย่างสิ้นเชิง “อ๊าก! นี่ข้า… ข้าคงต้องอยู่ให้ห่างจากเจ้าเอาไว้บ้างแล้ว อันตรายจริง ๆ ”
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน ?” มู่เฉียนซีถามอย่างฉงน
ปรมาจารย์ไป๋กอดเศษผลึกที่แตกสลายเอาไว้ก่อนจะกล่าว “แตกแล้ว! มันแตกเสียแล้ว! นี่เป็นเพราะพลังวิญญาณของเจ้ามันมากเกินกว่าขอบเขตที่ผลึกจะรับเอาไว้ได้ วิปริตยิ่งนัก!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างนิ่งสงบ “อ้อ เป็นเช่นนี้เองหรอกรึ ?”
“ก็ใช่สิ แต่เป็นเช่นนี้แล้วเจ้าไม่ดีใจหรือตื่นเต้นบางรึไง ?” ปรมาจารย์ไป๋กล่าวด้วยความข้องใจเป็นอย่างมาก
“ข้าจะตื่นเต้นไปทำไมกัน ? ที่มันแตก ก็คงเป็นเพราะลูกผลึกวิญญาณของท่านอ่อนแอเกินไปนั่นแหละ”
“อะไรนะ ? ลูกผลึกของข้าอ่อนแอ นั่นย่อมไม่ใช่แน่ ของชิ
