เหลือเพียงส่วนปลาย มันก็ยังสามารถเข้าใจคําพูดของมนุษย์ผู้นี้ได้อยู่ดี
อะไรกัน ? ถึงกับจะให้นายท่านเปลี่ยนกระบี่เล่มใหม่ ไม่ได้! นายท่านเป็นของมัน ของมันแต่เพียงผู้เดียว!
มันจะกลืนกินวิญญาณเจ้ามนุษย์สารเลวนี่ซะ
มู่เฉียนซีปลอบกระบี่มังกรเพลิง เพื่อไม่ให้มันหุนหันพลันแล่น นางเหลือบมองปรมาจารย์เฮยแล้วกล่าวว่า “ถ้าจัดการได้ง่ายขนาดนั้น ข้าก็คงไม่พยายามทุกวิถีทางเพื่อมาหาปรมาจารย์หลอมอาวุธที่หาตัวได้ยากในเสียโจวหรอก จริงไหม ?”
ปรมาจารย์เฮยตกตะลึง เขาคงเหลือทางเลือกเดียวคือตรวจสอบปลายกระบี่นี้ให้มั่นใจ เพียงมือหยาบสัมผัสเดียว ก็ต้องตะลึงงันไปในทันที เขามองไม่ออกว่าปลายกระบี่นี้ทําจากวัสดุอะไร “นี่มันกระบี่แบบไหนกัน ?”
“ข้ามองไม่เห็นวัสดุเลย ข้าไม่รู้ว่าจะใช้อะไรในการสร้างตัวกระบี่ที่ตรงกับสิ่งที่มันต้องการ”
มู่เฉียนซีกล่าว “ปรมาจารย์เฮย ท่านคือผู้มีความสามารถหลอมอาวุธเพียงคนเดียวที่ข้าพบ และท่านยังเป็นถึงบุคคลระดับปรมาจารย์หลอมอาวุธ ดังนั้นฝากท่านใช้วัสดุที่ดีที่สุดด้วย ราคาไม่ใช่ปัญหาสำหรับข้า”
ปรมาจารย์เฮยกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ข้านึกว่าสาวน้อยจะให้เจ้าเฒ่าไป๋แค่ร้อยหยกวิญญาณเท่านั้นเสียอีก ฮืม… ในเมื่อในมือไม่ได้มีเงินออมมากนัก! เมื่อเจ้าพูดมาเช่นนี้ ข้าก็จะลองทําดู”
ปลายกระบี่ของมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เล่มนี้ ดึงดูดความสนใจของเขาเข้าเสียแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “เหตุผลที่ข้าให้หยกวิญญาณหนึ่
