คู่หนึ่งจับจ้องมาที่นาง อีกทั้งยังมีสายตาคู่หนึ่งที่ทำให้รู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก
มู่เฉียนซีกวาดสายตามอง และได้เห็นกับคนรู้จักสองคน!
ชิงฮุ้ย คุณหนูรองแห่งหอชิงลั่ว และเทียนฉี นายน้องแห่งสำนักเทียนกัง
เทียนฉีเดินเข้ามาทักทายมู่เฉียนซี “แม่นางมู่ เราเจอกันอีกแล้ว หลายวันที่ผ่านมานี้ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก คิดถึงมาก!”
สีหน้าของมู่เฉียนซีเย็นชา “ข้าก็คิดว่าใคร หลบไป อย่ามาขวางทางข้า”
มู่เฉียนซีเดินเข้าไปนั่งตรงตำแหน่งของตัวเอง ไม่แม้แต่จะมองหน้าเทียนฉี
สีหน้าเทียนฉีแข็งทื่อไปชั่วขณะ คนอื่นเห็นเช่นนี้ต่างก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย!
นึกไม่ถึงว่าจะมีคนที่ไม่ไว้หน้าเทียนฉีเช่นนี้ ครานี้คงจะสนุกเป็นแน่!
โม่ซางคงเดินมาที่เทียนฉี และกล่าวเตือนเขาว่า “เทียนฉี อย่าได้แตะคนที่ไม่ควรจะแตะ เดี๋ยวเจ้าจะหาว่าข้าไม่เตือน”
สำหรับวาจาคุกคามนี้ของโม่ซางคง เทียนฉีไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เขากล่าวเยาะเย้ยว่า “โม่ซางคง เจ้าคิดว่าเจ้าหน้าตาดีมากนักรึไง ? คนงามเช่นนี้ มันถูกกำหนดมาให้เป็นของข้า เทียนฉีผู้เดียวเท่านั้น”
“แล้วเจ้าจะเสียใจทีหลัง” โม่ซางคงไม่อยากจะพูดจาไร้สาระกับเขามากนัก ศัตรูคิดอยากจะรนหาที่ตาย ก็ปล่อยเขาไปเถอะ!
เมื่อกลับมาเข้าเรียนในสำนักศึกษา ครั้งนี้มู่เฉียนซีไม่ได้ทำตัวเหมือนตอนที่อยู่แคว้นจื่อเยี่ยแล้ว ตอนนั้นเป็นเพราะนางมีเรื่องในจวนมากมายที่ต้องจัดการ นางจึงได้กลายเป็นเจ้าแม่แห่งการโ
