็นชาว่า “ขวางพวกมันเอาไว้!”
อาการบาดเจ็บขององครักษ์ตำหนักโม่อวี่ได้หายดีแล้ว และพวกเขาทั้งหมดก็ลงมือขวางนักฆ่าเหล่านั้น
“นี่มันอะไรกัน! อาการบาดเจ็บของพวกมันหายแล้วงั้นเหรอ ?”
“บัดซบยิ่งนัก รีบถอยเร็วเข้า!”
ไม่ว่าจะเร็วแค่ไหน พวกเขาก็ไม่อาจเร็วไปกว่าองครักษ์ตำหนักโม่อวี่ผู้ที่มีความพร้อมได้ ภายในชั่วพริบตาเดียวพวกเขาก็ถูกห้อมล้อมไว้ คราวนี้ พวกเขาคิดจะหนี ก็มิอาจหนีได้แล้ว
โม่ซางคงกล่าวอย่างเย็นชาว่า “จับพวกมันเอาไว้ให้หมด”
นักฆ่าเหล่านั้นรู้สึกงงงวยเป็นอย่างมาก “พวกเจ้าสูญเสียไปแล้ว เหตุใดพวกเจ้าถึงไม่เป็นอะไรเลย ?”
มู่เฉียนซีอธิบายให้พวกเขาฟังอย่างอารมณ์ดีว่า “ก็เป็นเพราะพวกเขากินเม็ดยาของหอหมอปีศาจยังไงเล่า!”
มู่เฉียนซีแบะปากเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อว่า “แต่ดูเหมือนพวกเจ้ากำลังจะกลายเป็นแค่คนตาย ไม่อาจมาสนับสนุนยาของหอหมอปีศาจได้แล้ว โฆษณาให้พวกเจ้าฟังไปก็เปล่าประโยชน์”
“เม็ดยา!”
พรวด! พวกเขาโกรธมู่เฉียนซีเป็นฟืนเป็นไฟจนบาดเจ็บภายในขึ้น!
ในฐานะที่เป็นนักฆ่า การทำภารกิจล้มเหลวนั้น แน่นอนว่าต้องจบชีวิตตัวเองด้วยตัวเอง เพื่อไม่ให้ตกเป็นเหยื่อในกำมือของผู้อื่น โดนทรมานให้ตายทั้งเป็น โดนบังคับให้พูดในสิ่งที่ไม่สมควรพูด
“ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าตาย พวกเจ้าคิดว่าจะตายได้งั้นเหรอ ?”
พวกเขากำลังจะกลืนยาพิษที่ซ่อนอยู่ในปาก และรอให้ความตายมาเยือน แต่เสียงของมู่เฉียนซีก็ดังขึ้น จากนั้นเข็มยาหลายเ
