สีหน้าหัวหน้าหอชิงลั่วพลันเปลี่ยนกลายเป็นแข็งทื่อเสียยิ่งกว่าท่อนเหล็ก เดิมทีเขาอยากทำให้ทั้งตำหนักโม่อวี่ต้องขายขี้หน้า แต่กลับนึกไม่ถึงเลยว่าฝ่ายที่ต้องมาขายขี้หน้านั้นจะเป็นพวกเขาหอชิงลั่วเสียเอง
“ทุกท่าน ใครยังมีอะไรที่อยากถามอีกหรือไม่ ?” มู่เฉียนซีถามขึ้น
เจ้าตำหนักโม่ “ไม่ พวกเราไม่มีสิ่งใดจำเป็นต้องถามแล้ว”
มู่เฉียนซีพยักหน้าก่อนจะกล่าวว่า “อืม เช่นนั้นข้าจะถอนการสะกดจิตเลยก็แล้วกัน”
— เพี๊ยะ! —
มู่เฉียนซีตีเข้าไปหนึ่งครา ฉืออีอีตื่นขึ้นมาจากอาการมึนงงที่ดูไร้ชีวิตชีวาในทันใด “เข้ามา! นำตัวนางสารเลวนี่ไปขังคุกดินรอการตัดสินโทษ”
ฉืออีอี เมื่อนางตื่นขึ้นมาจากภวังค์ก็ได้ยินเสียงเจ้าตำหนักโม่กล่าวอย่างโกรธกริ้ว
คุกดิน! เขาจะส่งนางเข้าไปในคุกดินที่ส กปรกเช่นนั้นได้อย่างไร ?
“ท่านเจ้าตำหนัก ทำไมต้องส่งข้าเข้าไปในคุกดินด้วย ข้าทำอะไรผิดกันแน่ ? …ท่านเจ้าตำหนัก โปรดฟังข้าอธิบายก่อนนะเจ้าคะ” ฉืออีอีมึนงงอย่างยิ่งยวด สิ่งที่นางพูดออกมาในตอนถูกสะกดจิตนั้น นางจำอะไรไม่ได้เลย เพราะฉะนั้นแล้ว เรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้างนางย่อมไม่รู้ ทุกคนในที่แห่งนั้นล้วนแต่นึกรังเกียจเหยียดหยามนางไปหมดแล้ว ทำชั่วทำเลวแบบนั้น แต่ยังกล้าที่จะมาร้องหาความยุติธรรม ฉืออีอีช่างเป็นสตรีหน้าไม่อายเสียจริง
“เอาตัวออกไป!” เจ้าตำหนักโม่อวี่โบกมือส่งสัญญาณ สำหรับเขา สตรีนางนี้น่ารังเกียจจนถึงขั้นสุดไปแล้ว
“เอาตัวผู้อา
