มู่เฉียนซียิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “นายน้อยโม่เป็นผู้ปราดเปรื่อง คงจะดูออก”
โม่ซางคงกล่าว “อืม ข้าดูออก ตำหนักโม่อวี่ผิดต่อเขา ข้าเคารพในสิ่งที่เขาเลือก”
มู่เฉียนซีกล่าว “เรื่องอื่นข้ามิกล้าพูด ขอเพียงแค่ตำหนักโม่อวี่ไม่เป็นศัตรูกับข้า ข้าก็จะไม่เป็นศัตรูกับตำหนักโม่อวี่เช่นกัน หากเป็นไปได้ พวกเรายังสามารถร่วมมือกันได้”
“ข้าเชื่อในสิ่งที่อาจิ่นเลือก”
มู่เฉียนซีแบะปากเล็กน้อย “พวกเจ้าสมกับเป็นสหายกันจริง ๆ!”
คำพูดนี้มู่เฉียนซีได้กล่าวออกไปหลายครั้งแล้ว เพียงแต่ว่าโม่ซางคงกลับไม่รู้ความหมายของคำคำนั้น
เมืองโม่นับว่าเป็นพื้นที่ที่โม่จิ่นคุ้นเคยที่สุด ดังนั้นเวลาสามวันเขาก็จัดการเรื่องหอหมอปีศาจได้เสร็จเรียบร้อย
เมื่อเทียบกับการเปิดกิจการอย่างโอ่อ่าที่เมืองตงไห่แล้ว การเปิดหอหมอปีศาจที่เมืองโม่นี้ กลับจัดการอย่างเงียบ ๆ มิได้ร้อนแรงเหมือนก่อนหน้านี้
เพราะเป็นเช่นนี้ โม่จิ่นจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก มันช่างดีจริง ๆ หากยุ่งวุ่นวายราวกับลูกข่างเหมือนคราที่แล้วคงตงตายเป็นแน่!
มีการค้าใดบ้างที่ค้าขายเงียบเชียบเช่นนี้แล้วจะมีความสุข ผู้น้อยของหอหมอปีศาจรู้สึกว่าคุณชายจิ่นช่างเป็นคนที่แปลกประหลาดเสียจริง
โม่จิ่นรู้ดีว่านายท่านผู้วิปริตของตนนั้นไม่ยอมให้กิจการของหอหมอปีศาจเงียบเชียบเช่นนี้เด็ดขาด
รอหลังจากที่นางได้ลงมือ หอหมอปีศาจจักต้องโด่งดัง มีชื่อเสียงไปทั่วทั้งเมืองโม่แน่นอน
โม่ซางคงมาแจ้ง
