มู่เฉียนซีว่า “แม่นางมู่ หัวหน้าหอชิงได้พาคุณหนูใหญ่ชิงมาแล้ว ตอนนี้เพิ่งจะเดินทางเข้าประตูเมืองมา จะจัดการเช่นไร ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “พาพวกเขาไปที่หอหมอปีศาจ ข้ารอโฆษณามานานมากแล้ว”
มู่เฉียนซีเข้ามาอยู่ในตำหนักโม่อวี่มานาน และได้แต่เก็บตัวฝึกบำเพ็ญมาโดยตลอด วันนี้เป็นครั้งแรกที่นางจะออกไป
“นายท่าน ท่านมาแล้ว!” โม่จิ่นออกไปต้อนรับ ถึงแม้ว่าจะอยู่ต่อหน้าโม่ซางคง แต่เขาก็กล่าวเช่นนี้ออกมาตรง ๆ ด้วยความคิดของอาคง ก็เกรงว่าจะมองออกแล้ว
โม่ซางคงตกใจเล็กน้อย เขาและอาจิ่นเติบโตมาด้วยกัน รู้นิสัยของเขาดี
ทำตัวตามอำเภอใจ อิสระอย่างไร้ขอบเขต ไม่มีผู้ใดที่จะทำให้เขายอมจำนนได้ ที่แท้ก็เป็นเพราะว่า ผู้ที่สามารถทำให้เขายอมจำนนได้นั้น ยังไม่ปรากฏตัว ยิ่งเป็นเช่นนี้ โม่ซางคงก็ยิ่งรู้สึกว่ามู่เฉียนซีนั้น ยากที่จะหยั่งรู้ได้
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “ได้ปล่อยข่าวออกไปแล้วหรือยัง ?”
“ปล่อยออกไปเรียบร้อยแล้ว”
ข่าวที่หัวหน้าหอชิงลั่วเข้าเมือง และได้นำตัวคุณหนูใหญ่ ผู้ที่นอนหมดสติมาให้รักษานั้น ได้ถูกแพร่งพรายออกไป
เป้าหมายของพวกเขาก็คือหอหมอปีศาจที่เพิ่งจะเปิดใหม่
หัวหน้าหอชิงลั่วย่างกรายเดินเข้ามาในหอหมอปีศาจ และกล่าวด้วยความไม่พอใจว่า “ไม่ใช่รักษาที่ตำหนักโม่อวี่หรอกรึ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะให้พวกข้าเดินทางมารักษาที่ร้านซอมซ่อเช่นนี้”
โม่จิ่นตอบกลับไปว่า “ถึงแม้ว่าหอชิงลั่วจะโอ่อ่าและมั่งคั่งเพียงใด แต่ก็
