นซีขมวดคิ้วและกล่าวว่า “โม่จิ่น หากผู้ใดมาใส่ความข้าโดยไม่เป็นธรรมแล้วล่ะก็ จัดการโยนออกไปได้เลย”
“เจ้าจะโยนข้าออกไปงั้นรึ!”
ฉึก! ก่อนที่เขาจะโกรธนั้น มู่เฉียนซีก็ได้ปักเข็มยาลงบนแขนของคุณหนูใหญ่ชิงแล้ว
เวลาผ่านไปหนึ่งนาที ยาก็ออกฤทธิ์ขึ้น ใบหน้าที่ซีดเผือดของคุณหนูใหญ่ชิงก็เริ่มกลับมาเป็นปกติ และสิ่งนี้ทำให้หัวหน้าหอชิงลั่วที่เดิมทีวางแผนจะพาชิงหนิงไปประณามความผิดของตำหนักโม่อวี่ได้หุบปากลง
“เป็นไปไม่ได้!”
แพขนตาของคุณหนูใหญ่ชิงค่อยขยับเล็กน้อย และดวงตาก็ค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างช้า ๆ นางมองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงง ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ท่านพ่อ พี่จิ่น ที่นี่คือที่ใด ?”
หัวหน้าหอชิงลั่วโกรธเป็นอย่างมาก “พี่จิ่น นี่เจ้ายังกล้าเรียกเดรัจฉานผู้นี้ว่าพี่จิ่นอีกงั้นเหรอ ?”
ใบหน้าของชิงหนิงเต็มไปด้วยความรู้สึกงงงวย นางได้หลับใหลไปนานจนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “คุณหนูใหญ่ชิง ข้าเป็นนักปรุงยาที่รักษาเจ้า เจ้าหลับใหลไปนานจนร่างกายอ่อนแอมาก กินยาเม็ดนี้เพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรงก่อนเถอะ!”
มู่เฉียนซียื่นเม็ดยาให้ ถึงแม้ว่าคุณหนูใหญ่ชิงผู้นี้เพิ่งจะฟื้นขึ้นมา แต่นางกับท่านพ่อและน้องสาวของนางนั้นกลับต่างกันมาก
“ขอบคุณ!” ชิงหนิงรับเม็ดยามาและกล่าวขอบคุณมู่เฉียนซีด้วยความจริงใจ
เม็ดยาของมู่เฉียนซีนั้นมีประสิทธิภาพดีมาก ชิงหนิงฟื้นตัวได้ดีมาก มู่เฉียนซีกล่าว “หัวหน้าหอชิง ข้าคิดว่าเราก
