ทำให้แม่นางฉือโกรธจนใบหน้าหม่นคล้ำ
“ช่างเป็นนังจิ้งจอกเจ้าเล่ห์เสียจริง ๆ ที่แท้เจ้าไม่เพียงแต่ยั่วยวนโม่จิ่นคนเดียว แต่ยังมายั่วยวนนายน้อยอีกด้วย มิน่าเล่าเจ้าถึงได้กล้าอวดดีในตําหนักโม่อวี่ขนาดนี้ มีคนหนุนหลังเจ้าอยู่นี่เอง!” แม่นางฉือกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว
โม่ซางคงไม่พอใจ “แม่นางฉือยังไม่หยุดอีก จะออกไปดี ๆ หรือจะให้ข้าพาออกไป ?”
“ไม่ต้อง ข้าไปเองได้!” แม่นางฉือกล่าวพลางสะบัดหน้าเชิดใส่และหันหลังจากไป
หลังจากแม่นางฉือไปแล้ว โม่ซางคงก็หันไปมองมู่เฉียนซี “ข้าขอบใจแม่นางมู่มาก ที่ช่วยอาจิ่นล้างความไม่เป็นธรรม”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไม่ถือสา “ไม่เป็นไร คนของข้าย่อมไม่ควรถูกใครมารังแกเอาได้ เจ้าว่าจริงไหมเล่า ?”
โม่ซางคงขมวดคิ้วถามขึ้น “คนของเจ้า ? ข้าอภัย ข้าไม่รู้ว่าแม่นางมู่หมายถึงอะไรกัน ?”
.
