มู่เฉียนซีกล่าวด้วยความดูถูกเหยียดหยามว่า “ก็แค่พิษเล็กน้อย ยังกล้าเรียกว่าพิษเฉพาะที่ร้ายแรงไม่มีใครแก้พิษได้อีกเหรอ ช่างน่าขำยิ่งนัก!”
“รับ!” มู่เฉียนซีโยนขวดยาแก้พิษให้กับโม่จิ่น
โม่จิ่นรับขวดยาและกินมันลงไป มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “ถึงแม้ว่าอวัยวะภายในของเจ้าจะแหลกสลาย แต่ดวงตาของเจ้าก็คงไม่ได้บอด ดูพิษของเจ้าสิ ว่าข้าแก้ได้แล้วหรือไม่”
ในฐานะที่เป็นนักปรุงยา ดูจากภายนอกก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้าผู้นี้โดนพิษหรือไม่ ตอนนี้พิษที่โม่จิ่นโดนนั้นเป็นพิษของเขา แน่นอนว่าเขาต้องดูออก แต่ว่า……
โม่จิ่นที่เพิ่งจะโดนพิษเมื่อครู่ ตอนนี้กลับดูเหมือนว่าไม่โดนพิษเลยแม้แต่น้อย
“เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!” ยาพิษที่เขาคิดว่าได้ผลดีที่สุด กลับถูกเจ้าเด็กผู้ที่นิ่งสงบผู้นี้แก้ได้แล้ว ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีทางเชื่อ!
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “วันนี้ ตาเฒ่าอย่างเจ้าอุตส่าห์มอบของขวัญให้ข้าถึงหอหมอปีศาจ ข้าก็ต้องตอบแทนกลับสิ ถึงจะถูก!”
เข็มยาหลายเข็มเจาะเข้าผิวหนัง และแทงเข้าภายในกระดูกของเขา ภายในชั่วพริบตาเดียวผู้อาวุโสเซียวก็กรีดร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด
มู่เฉียนซีหันหลังกลับมามองผู้คนที่รุมล้อมอยู่รอบ ๆ และยิ้มพลางกล่าวว่า “เรื่องต่อจากนี้มันจะน่าหวาดกลัวสักหน่อย ท่านใดใคร่จะซื้อยาก็ไปซื้อ ท่านใดใคร่จะกลับบ้านก็กลับไป อย่าได้ตามมาเป็นอันขาด!”
มู่เฉียนซียิ้มอย่างไร้เดียงสาและไร้พิษภัยเพื่อเตือนพวกเ
