าก็เหนื่อยจนแทบทรุดตัวกองลงไปตรงนั้น
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างหงุดหงิด “ให้ตายเถอะ! หามาตั้งนาน เราหาได้เพียงแค่เบาะแสเหล่านี้เท่านั้นเอง”
มู่เฉียนซี เสี่ยวหงและพวกเหนื่อยจนแทบทนไม่ไหว พวกเขานอนแผ่อยู่ในกองตำราก่อนจะพากันผล็อยหลับไป ไม่ว่าพลังจิตจะแข็งแกร่งมากเพียงใด ก็ไม่อาจทนรับความเหนื่อยล้าอย่างต่อเนื่องเช่นนี้ได้เป็นธรรมดา
“อ๊า! เวลาผ่านไปแล้ว” สัตว์ทะเลผู้พิทักษ์กรีดร้องออกมา
มู่เฉียนซีถูกเสียงแหลม ๆ ของมันปลุกให้ตื่น นางกล่าว “เสียงดังโวยวายอะไรเจ้าบ้านี่ ?!”
“จะไม่ให้ข้าตกใจได้ยังไงเล่า ? หนึ่งเดือนผ่านไปแล้วแต่ข้ายังไม่ได้ส่งเจ้าออกไปเลย!”
“จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไม่ได้ส่งข้าออกไปภายในเวลาหนึ่งเดือน ?” มู่เฉียนซีขมวดคิ้วถาม ……
ในเวลาเดียวกัน ทางด้านโม่จิ่น
ข้างนอกเป็นเวลาดึกมากแล้ว ดวงตาของโม่จิ่นเริ่มมืดครึ้มลงเรื่อย ๆ ถ้าหากผ่านพ้นคืนนี้ไป นางยังไม่ออกมา เกรงว่านางคงจะถูกขังอยู่ในจวนชางไห่ตลอดไป
เว้นเสียแต่ว่า รอให้จวนชางไห่เปิดในครั้งต่อไป ทว่ามันก็อาจใช้เวลาอย่างน้อยหลายร้อยปี
……
สัตว์ทะเลผู้พิทักษ์กล่าว “ถึงเวลาแล้วแต่เจ้าไม่ได้ถูกส่งออกไป เช่นนั้นเจ้าต้องรอให้จวนชางไห่เปิดในครั้งต่อไปก่อนถึงจะออกไปได้”
หลายร้อยปีในห้องตำรานี้ ถึงไม่อดตายก็หายใจไม่ออกตาย
มู่เฉียนซีหน้ามุ่ย “เหอะ! ข้าไม่สนหรอก ข้าต้องออกไปให้ได้ นี่เป็นความผิดพลาดของเจ้าเอง เจ้าก็ต้องช่วยคิดหาวิธีแก้ไข”
สัตว์ทะเล
