ในตอนนี้เอง โม่จิ่นกล่าวขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา “ในฐานะผู้อาวุโสของตําหนักโม่อวี่ ข้าสามารถเพิ่มแขกกิตติมศักดิ์ต่างแดนให้กับตําหนักโม่อวี่ได้ แม่นางมู่เป็นแขกกิตติมศักดิ์ของตําหนักโม่อวี่ การที่นางเข้าไปในจวนชางไห่ พวกเจ้าหอชิงลั่วจะเข้าไปยุ่มย่ามอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้”
“ถ้าหากว่าพวกเจ้าจะโกรธเกรี้ยวไม่เห็นด้วย เช่นนั้นก็อยู่ข้างนอก ข้าไม่ติดขัดอะไรหรอกนะ” โม่จิ่นกล่าวอย่างยั่วยุ สายตานิ่งสงบมองไปทางชิงซ่าน
โม่จิ่นต้องการที่จะปกป้องแม่นางมู่ให้ถึงที่สุด แต่ด้วยเจ้าเด็กนั่นมีพลังความสามารถที่พอประมาณกันกับเขา ทั้งยังกล้าท้าทายเขา เขาจึงเกลียดมันนัก!
“ข้าขอท้าประลองกับเจ้า!”
ในเวลานี้เอง ชิงฮุ้ยผู้ซึ่งคลานออกมาจากท้องทะเลถูกมู่เฉียนซีทำให้โกรธกรุ่นจวนจะระเบิดออกมา เมื่อครู่นางประมาทเกินไป นางจะต้องล้างอายในคราวก่อนหน้านี้ให้ได้ นางเป็นถึงคุณหนูรองแห่งหอชิงลั่ว จะสู้กับสาวน้อยผู้หนึ่งไม่ได้ได้อย่างไรกันเล่า ?!
มู่เฉียนซีมองคุณหนูรองด้วยใบหน้าที่จะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มก่อนจะกล่าวขึ้น “ถูกข้าโจมดีลอยกระเด็นไปในกระบวนท่าเดียวอย่างนั้น ก็ยังกล้าท้าสู้กับข้าอีก ความกล้าของเจ้านั้นไม่เลวเลย”
นี่เป็นสิ่งที่ไม่ควรกล่าวออกมา นั่นทำให้ชิงฮุ้ยหน้าเขียวขึ้นมาทันที “เมื่อครู่นี้เจ้าลอบโจมตีข้า เจ้ามันไร้ยางอาย ในการต่อสู้ที่แท้จริง เจ้ามิใช่คู่ต่อสู้ของข้าหรอก”
นางนั้นเป็นอัจฉริยะแห่งหอชิงลั่ว แม่สาวน้อ
