เจ้าจะกล้าทำกับข้าเช่นนี้!”
“หรือเจ้าจะให้ข้าโยนเจ้าออกไป”
ชิงฮุ้ยกลัวเขาจะลงมือทำเช่นนั้นจริง ๆ นางเดินออกไปด้วยอารมณ์โกรธและหงุดหงิด แสงสลัวแวบผ่านดวงตานาง
โมจิ่น ฝากไว้ก่อนเถอะ! ครั้งนี้จะส่งเจ้าไปที่เกาะวิญญาณมรณะให้จงได้
โม่ซางคงจนปัญญาเล็กน้อย “เจ้ายังเป็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ” ทำตามอำเภอใจ ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
โม่จิ่นกล่าว “ไม่หรอก! ข้าอยู่ที่เกาะวิญญาณมรณะ นิสัยเหล่านั้นข้ากำจัดไปมากแล้ว”
มู่เฉียนซี “นั่นมันตอนที่อยู่ในเกาะวิญญาณมรณะ หลังจากออกมาก็กลายเป็นคนเดิม”
“เจ้ารู้ได้ยังไง ?” โม่จิ่นกล่าวถาม
“ก็มื่อครู่นี่ไง!” มู่เฉียนซีกล่าว
โม่ซางคงกล่าวเสียงต่ำว่า “ข้าน้อยนามว่าโม่ซางคง ไม่ทราบว่าข้าน้อยควรเรียกแม่นางว่าอย่างไร”
“ข้าชื่อมู่เฉียนซี!” มู่เฉียนซีตอบกลับเบา ๆ
นางเหลือบมองโม่จิ่น ก่อนจะกล่าวว่า “เล่าเรื่องของเจ้ามาเถอะ ตอนนี้เจ้าเป็นคนของข้าแล้ว ข้าไม่อยากให้หมาแมวที่ไหนมาวิ่งไปมาเพื่อมารบกวนการทำงานของเจ้าได้”
โม่จิ่นกล่าว “ข้าเป็นผู้อาวุโสสามของตำหนักโม่อวี่ กองกำลังระดับหนึ่งแห่งเสียโจว เขาผู้นี้ก็คือนายน้อยแห่งตำหนักโม่อวี่ เป็นเพราะว่าข้ากระทำความหยาบคายต่อคุณหนูใหญ่แห่งหอชิงลั่ว ก็เลยถูกผู้อาวุโสของตำหนักโม่อวี่ และเจ้าแห่งหอชิงลั่วจับตัว”
“พวกเขาคิดว่าการฆ่าข้า มันจะเป็นการเมตตาเกินไป ก็เลยส่งตัวข้าไปยังเกาะวิญญาณมรณะ”
“เจ้าว่าข้าน่าสงสารเกินไปหรือไม่ ?”
มู
