เช่นนี้
นางกลับไม่รู้ว่าแหวนมิตินั่นไม่ใช่ของเขา แต่เป็นของมู่เฉียนซีต่างหากเล่า แน่นอนว่ามู่เฉียนซีคิดอยากจะใช้จ่ายเช่นไรก็ย่อมได้ โม่จิ่นมิอาจก้าวก่ายได้ เพียงแค่วิ่งเต้นจ่ายเงินให้ก็เท่านั้น สาเหตุก็เพราะว่าแม่นางผู้นี้ไม่ชอบเลขมาก จึงขี้เกียจจ่ายเงิน
โม่ซางคงมองดูหญิงสางชุดม่วงตรงหน้าผู้นี้อย่างพินิจพิเคราะห์ รูปร่างหน้าตาสวยเพริศพริ้งที่สุดอย่างที่เขามิเคยเห็นมาก่อน ไม่สนใจไยดีกับทุกอย่างโดยรอบ มีเพียงแค่สมุนไพรวิญญาณที่ถูกใจเท่านั้น ถึงจะทำให้นางยิ้มอย่างสุขใจขึ้นได้ แต่อย่างไรก็ตาม ความสามารถในการผลาญสมบัติของตระกูลเช่นนี้ ก็หาได้ยากนัก
ในที่สุด มู่เฉียนซีก็ได้กวาดทุกอย่างไปพอสมควรแล้ว มีวัตถุดิบเพียงพอ หอหมอปีศาจถึงจะสามารถตั้งหลักอยู่ในเสียโจวได้อย่างมั่นคงยิ่งขึ้น
ยิ่งมีสมุนไพรวิญญาณมากมายหลายชนิด นางก็จะยิ่งศึกษาหยูกยาชนิดใหม่ ๆ ได้มากขึ้น ด้วยสภาพร่างกายที่อันตรายของจิ่วเยี่ยนั้น ทำให้นางกังวลมากยิ่งนัก
โม่จิ่นกล่าว “ข้ารู้ว่าในเกาะใต้แห่งนี้มีโรงน้ำชาไหนที่สงบ ตามข้ามา!”
เด็ก ๆ ในโรงน้ำชาต้อนรับพวกเขาอย่างกระตือรือร้น และในขณะที่ชิงฮุ้ยกำลังจะตามพวกเขาเข้าไปในห้องส่วนตัว โม่ซางคงก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “คุณหนูรองชิงควรกลับไปได้แล้ว”
“นายน้อยโม่ นี่เจ้าไล่ข้า!” ชิงฮุ้ยกล่าว
โม่จิ่นกล่าวเย้ยหยันว่า “ในเมื่อเจ้ารู้ตัวแล้ว ก็รีบไสหัวไปซะสิ!”
“เจ้า……นึกไม่ถึงเลยว่า
