น นายท่านจิ่วเยี่ยไปเยือนคุกดำทั้งที คนเหล่านั้นต้องมาต้อนรับเจ้าอย่างอบอุ่นสิ จริงไหม ?”
ไม่รอคำตอบ เงาร่างของจื่อโยวหายไปในทางผ่านนั้น และจิ่วเยี่ยที่กำลังยืนอยู่ด้านบนของทางผ่านเหลียวหลังกลับไปหนึ่งครา ทว่า… ก็ไม่เห็นเงาร่างที่ตนอยากจะเห็นเสียแล้ว เขาจึงตามจื่อโยวเข้าไปในทางผ่านนั้น
…
ทางด้านมู่เฉียนซี
โม่จิ่นกล่าวถามขึ้น “หรือว่าพวกเราจะกลับไปดูเสียหน่อย ? หากเจ้าทางผ่านที่น่ากลัวนั่นยังไม่ถูกปิดผนึกละก็ เราจะทำอย่างไรกันดีล่ะ ?”
มู่เฉียนซีตอบ “ไม่ต้องหรอก ข้าเชื่อในตัวจิ่วเยี่ย เราไปเก็บของที่คลังในเรือเถอะ”
เมื่อเห็นสมุนไพรวิญญาณที่อยู่ตรงหน้า อารมณ์และความรู้สึกวุ่นวายของมู่เฉียนซีก็ถูกมันรักษาให้ดีขึ้นมาไม่น้อย
“สิ่งที่เจ้าภูตนั่นเก็บสะสมเอาไว้ไม่เลวเลย! สมุนไพรวิญญาณข้าจะเอาไปทั้งหมด เจ้าคงไม่มีปัญหาใช่หรือไม่ ?” มู่เฉียนซีถาม
เมื่อเห็นอาการของมู่เฉียนซีที่ดวงตาดำลุ่มลึกคู่นั้นฉายแววกระตือรือร้นออกมา หากว่าเขากล้าที่จะปฏิเสธละก็ บ้าแล้ว! เขาต้องโดนหญิงสาวผู้นี้รมพิษตายแน่ ๆ
“ฮืม… ถ้าอย่างนั้น เราแบ่งกันอย่างเป็นธรรมก็แล้วกัน” มู่เฉียนซีเห็นอีกฝ่ายไม่พูดจึงกล่าวสรุปออกมาอย่างจริงจัง
ถึงแม้ว่าตระกูลมู่ของนางจะไม่ขาดเงินทอง นางก็ไม่นึกรังเกียจในการหาเงินทองให้มากเข้าไว้ เพราะนางยังต้องการสร้างกิจการในทวีปเสียโจว
โม่จิ่นเองก็ใจกว้างยิ่งนัก เขากล่าว “อืม นี่ค่อยคุยกันง่ายหน่อย
