ียนซีพลันเต้นแรงขึ้นมา เสียงของเขาเย็นชาอย่างชัดเจน ทว่ามันกลับทำให้นางมีความรู้สึกอบอุ่นจากก้นบึ้งของหัวใจ
เขาอยู่กับนางเสมอ ตั้งแต่ตอนที่นางข้ามเวลามายังโลกที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ ที่ผ่านมา… เสมือนกับว่ามีเงาร่างของเขาอยู่ด้วยตลอดเวลา
“อืม ข้ารู้”
“ดี”
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของมู่เฉียนซียังคงนิ่งสงบอยู่เช่นเดิม จิ่วเยี่ยจึงโน้มใบหน้างามของตนลงมาประทับรอยจุมบิตแผ่วเบาของเขาลงไป เขาทิ้งกลิ่นอายของตัวเองไว้
.
