พิ่มอีกแล้ว นางตัดสินใจแล้วว่าจากนี้ไปจะใช้มันเป็นอาวุธลับ ทว่าพลังในการฆ่าล้างของมันนั้นยังคงแข็งแกร่งอยู่เช่นเดิม
มู่เฉียนซีมองกลับไปทางจื่อโยว ก่อนจะถามออกมา “จื่อโยว ทีนี้เราจะทำเช่นไรต่อ ?”
“จะทำเช่นไรน่ะหรือ ? พวกเราจะไปแดนคุมขัง ให้เยี่ยจัดการอุดมันเอาไว้เสียหน่อยก็น่าจะเรียบร้อยแล้วล่ะ” “ข้านั้นมีตำแหน่งของข้าอยู่ ณ ที่ตรงนี้ มันไม่ง่ายที่จะลงมือ แต่หลังจากที่ไปถึงฝั่งนั้น คิดจะทำเช่นไรก็ทำได้เลย”
“อ้อ และข้าจะถือโอกาสไปจัดการรังของเจ้าแห่งคุกดำด้วย ถือโอกาสคิดบัญชีเก่า ๆ ซะเลย”
มู่เฉียนซีตะลึงงัน “หืม ? เจ้าจะกลับแล้วรึ ?”
สุ่ยจิงอิ๋งให้เขาตามหาอาถิง เรื่องนั้นทำสำเร็จแล้ว เศษเสี้ยวของสุ่ยจิงอิ๋งก็หาพบแล้ว ฉะนั้น เขาควรกลับไปยังโลกของตัวเอง
นิ้วมือที่เย็นเฉียบค่อย ๆ วางทาบลงไปตรงด้านบนหัวใจของมู่เฉียนซีที่มีดอกไม้สีจาง ๆ อยู่ นางบังเกิดความรู้สึกชาขึ้นมาทันที มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว “จิ่วเยี่ย เจ้าจะสัมผัสอะไร ?!”
จื่อโยวเป็นคนกล่าวออกมาแทน เขากล่าวอย่างไม่อ้อมค้อมเลย “ที่จริงแล้วที่ไหนเยี่ยก็อยากจะสัมผัสเจ้าทั้งนั้น ทว่าตอนนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก หรือว่าเราเดินทางกันช้าลงหน่อย ให้จิ่วเยี่ยได้ทำสิ่งที่ต้องการก่อนแล้วค่อยเดินทาง”
จิ่วเยี่ยขยับกายเข้ามาใกล้ชิดมู่เฉียนซีพลางกระซิบข้างหูนาง “ซีจำเอาไว้ ข้าอยู่กับเจ้าเสมอ ขอเพียงเจ้าต้องการข้า”
หัวใจของมู่เฉ
