นชีพขึ้นมาได้ด้วย”
“ฟื้นคืนชีพ…” มู่เฉียนซีพึมพำ ถึงแม้จะมีสมบัติที่สามารถฟื้นคืนชีวิตจริงดั่งตำนาน แต่มู่เฉียนซีก็ยังรู้สึกว่ายาหยินหยางอู๋จี๋ของเจ้าหม้อเทพนิรันดร์ขี้โอ่ใบนั้นน่าเชื่อถือกว่ามาก
แต่ที่โม่จิ่นกล่าวมาก็ไม่ผิดเช่นกัน ร้อยปียังยากที่จะเจอเรือวิญญาณมรณะ หากแป็นเช่นนั้นจริง ลองลุยบุกเข้าไปสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไร
— พรึ่บ！–
ขณะนี้มีคนเข้าไปใกล้เรือวิญญาณมรณะแล้ว แต่เกิดเรื่องแปลกพิกลขึ้น เพราะราวกับว่าเรือลำนั้นเป็นแค่ภาพลวงตาบนทะเล เมื่อมองเห็นแล้วพวกเขาจึงเข้าไปใกล้มัน ทว่าเมื่อเข้าไปใกล้มัน มันก็กลับหายไป
ผู้ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตะลึงงัน “หายไปแล้ว! เรือลำนี้เป็นแค่ภาพลวงตาหรอกรึ ?”
“หายไปได้อย่างไรกัน ? เรือวิญญาณมรณะของจริงนั้นอยู่ที่ไหนกันแน่ ?”
“มันต้องอยู่รอบเกาะนี้แน่ พวกเรารีบส่งคนไปหาเร็ว!”
ผู้คนบนเกาะวิญญาณมรณะ ต่างพากันพยายามคิดหาวิธีที่จะค้นหาตำแหน่งของเรือวิญญาณมรณะ แต่เขตทะเลในระยะร้อยลี้ของเกาะทำให้พวกเขารู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบบ้า พวกเขาหาเรือลำนั้นจนแทบพลิกเกาะทั้งเกาะแต่กลับไม่พบมัน
ทุกอย่างเป็นแค่เรื่องหลอกลวงหรืออย่างไร ?
หรือแท้จริงแล้วเรือวิญญาณมรณธนั้นไม่มีอยู่จริง ?
ผู้ที่ดูเหตุการณ์อยู่ต่างเริ่มรู้สึกสงสัยในความจริงของเรือลำนี้ ขณะเดียวกัน มู่เฉียนซีกล่าวกับโม่จิ่นว่า “หากบนผืนน้ำไม่มี ถ้าอย่างนั้นใต้ทะเลล่ะ พวกเจ้าได้ลองหาหรือยัง ?”
“ใช่แล้
