ากผู้ใดใคร่จะขึ้นมาต่อสู้ต่อ ก็ขึ้นมาได้!”
ให้ขึ้นไปต่อสู้ ? ล้อเล่นบ้าอะไรกันเนี่ย!
สัตว์ศักดิ์สิทธิ์สองตัว หัวหน้าโม่ผู้ที่มีพลังธาตุอัคคี อีกทั้งยังมีผู้วิปริตเชี่ยวชาญในการใช้ยาพิษอีก หากพวกเขาขึ้นไปต่อสู้ไม่ใช่เป็นการรนหาที่ตายเอาเหรอ ?
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เจ้าหมอนี่ จะฆ่าหรือไม่ ?”
นางมองไปที่พี่หลง นางมิใช่คนของเกาะวิญญาณมรณะ นางเป็นแค่คนที่ผ่านทางมาก็เท่านั้น จะฆ่าหรือจะปล่อยพี่หลงแน่นอนว่าต้องให้โม่จิ่นเป็นคนตัดสินใจ!
“แน่นอนว่าต้องฆ่า!” แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของโม่จิ่น
“งั้นเจ้าก็ลงมือเองเถอะ!” มู่เฉียนซีกล่าว
พี่หลงกัดฟันกรอดและกล่าวอย่างโหดเหี้ยมว่า “โม่จิ่น เจ้ากล้าฆ่าข้า กล้าฆ่าข้ารึ!”
โม่จิ่นกล่าว “กฎเป็นเช่นนี้ เจ้าจำต้องตาย!”
และในขณะที่โม่จิ่นกำลังจะลงมือกับพี่หลง ทันใดนั้นแรงกดดันของพลังวิญญาณขั้นมหาจักรพรรดิก็ได้พัดกระโชกเข้าขวางมา
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ตูม! โม่จิ่นถูกสะบัดออกไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมลง
ชายชราในชุดขาวผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นกลางลานประลอง ทุกคนก็ส่งเสียงดังเกรียวกราวขึ้น “ท่านผู้อาวุโสผู้พิทักษ์มาแล้ว!”
“ครั้งนี้ได้เกิดเรื่องวุ่นวายเรื่องใหญ่ขึ้น ท่านผู้อาวุโสผู้พิทักษ์จึงได้เคลื่อนไหวออกมาเช่นนี้!”
เกาะวิญญาณมรณะ เป็นคุกแห่งหนึ่ง ภายในคุกแน่นอนว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นได้ทุกเมื่อ และแน่นอนว่าคุกแห่งนี้จักต้องมีผู้ดูแล
ผู้ดูแลมีพลั
