ชายชุดเขียวลงจากเกี้ยวอย่างสง่างาม เขายิ้มให้มู่เฉียนซีแล้วกล่าวขึ้น “ยินดีต้อนรับสู่เกาะวิญญาณมรณะ ข้าชื่อว่าโม่จิ่น ขอจงโปรดชี้แนะข้าด้วย”
มู่เฉียนซีลงมาจากเรือ ทันใดนั้นดวงตาของนางก็ฉายแววแห่งความยินดีออกมา ส่วนที่โม่จิ่นได้แนะนำตนเองไปทั้งหมดนั้น กลับถูกมู่เฉียนซีมองข้ามไป นางวิ่งขึ้นไปบนฝั่งและเอาแต่มองดูกอหญ้าเหล่านั้น แทบจะในฉับพลัน นางนำเอาจอบขนาดเล็กออกมาจากในมิติแล้วขุดเอาหญ้าเหล่านั้นไป
นี่ไม่ใช่หญ้าวิญญาณ มันเป็นเพียงแค่หญ้าธรรมดา ๆ เท่านั้นแต่ก็สามารถนำไปใช้ได้ ผลของมันก็ไม่เลว แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นก็คือคนของทวีปเซี่ยโจวไม่เคยพบเห็นมันมาก่อนเลย
ใบหน้าของโม่จิ่นที่เดิมทีมีรอยยิ้มนั้นแข็งทื่อไป ในเมื่อเขาไม่มีค่าเท่าหญ้าทั่วไปกอหนึ่ง นี่มันช่างทำร้ายจิตใจกันเสียจริง หลังจากที่เจอไปชนิดหนึ่งแล้ว มู่เฉียนซีก็ได้พบกับอีกชนิดหนึ่งเข้า นางคิดทันทีว่าทวีปเซี่ยโจวนั้นเล็กเกินไปจริง ๆ หญ้าที่เป็นหญ้าชั้นยอดและมีอยู่อย่างจำกัดในทวีปเซี่ยโจวกลับมีอยู่เต็มเกาะวิญญาณมรณะแห่งนี้ และเกรงว่าที่เกาะวิญญาณมรณะแห่งนี้คงไม่มีใครรู้ถึงคุณค่าของของมัน
เกาะวิญญาณมรณะในสายตาของมู่เฉียนซีตอนนี้เต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่าอยู่ทั้งเกาะเลยทีเดียว
เมื่อมู่เฉียนซีนำมันขึ้นมาดูหลาย ๆ กอ นางถึงได้รู้สึกถึงเจ้าหมอนั่นที่ถูกนางเมินเฉยมาเป็นระยะเวลานาน
“เมื่อครู่นี้เจ้าว่าเจ้าชื่ออะไรนะ ?” มู่เ
