ฉียนซีกล่าวถามขึ้น
โม่จิ่นแสยะมุมปาก “โม่จิ่น โม่ที่แปลว่าน้ำหมึก จิ่นที่แปลว่าผ้า แม่นางอย่าได้ลืมอีกล่ะ” “อืม ส่วนข้ามู่เฉียนซี”
จากนั้นมู่เฉียนซีก็พุ่งหายไปอย่างรวดเร็ว บนเกาะแห่งนี้มีสมุนไพรวิญญาณมากมาย นางไม่ยอมอยู่เฉยเป็นแน่
โม่จิ่นรีบวิ่งตามนางไป “แม่นางมู่ ที่เขตตะวันออกเฉียงใต้แห่งนี้ของเกาะเป็นที่ของพวกเรา เจ้าจงอย่าได้เลยข้ามเขตแดนไป หากข้ามแดนไปจะเป็นอันตรายเพราะเจ้านั้นเป็นไพ่หลักของพวกเรา เราจะให้เกิดเรื่องร้ายอะไรขึ้นมิได้!”
ทว่าเมื่อตอนที่เขาได้เห็นนางแล้วนั้น ก็ได้เห็นนางเอาแต่มองดูหญ้าเหล่านั้นอย่างใจจดใจจ่อ เขาจึงจนปัญญาในทันใด เขาเองถูกขังอยู่บนเกาะแห่งนี้มานาน หญ้าธรรมดา ๆ นี้ เขาได้พบเจอมาไม่รู้ตั้งกี่หน แล้วก็ไม่เห็นจะพบว่ามันจะมีอะไรที่พิเศษตรงไหนเลย หลังจากที่พื้นที่แห่งนี้ถูกมู่เฉียนซีกวาดเอาไปแล้ว โม่จิ่นก็กล่าวขึ้น “แม่นางมู่ จะไปที่จวนของข้าก่อนหรือไม่ ? เมื่อไปถึงจวนของข้าแล้วเจ้าต้องการหญ้าพวกนี้ ข้าสั่งให้ลูกน้องข้าไปหาให้ก็ได้”
มู่เฉียนซีพยักหน้า “อืม เช่นนั้นก็ดี”
มีคนจำนวนมากช่วยกันทำงานมักจะไวกว่านางเพียงคนเดียว มู่เฉียนซีจึงได้ตามโม่จิ่นไปที่จวนของเขา
ถึงแม้ว่าเกาะวิญญาณมรณะจะเป็นคุกแห่งหนึ่ง ทว่าโม่จิ่นนั้นเป็นหนึ่งในแปดผู้เป็นผู้นำแห่งเกาะวิญญาณมรณะ จวนของเขาจึงหรูหราอย่างที่สุด และมันไม่ได้ต่างอะไรกับจวนหรือวังของผู้มั่งมีและเชื้อพระวงศ์ที่อ
