่เป็นไรหรอก ให้พวกเขาไปถอนหญ้าตามที่เจ้าต้องการได้ ไม่มีปัญหา”
มู่เฉียนซีพยักหน้า “อืม เช่นนั้นข้าจะไปฝึกบำเพ็ญรอ เมื่อหาของได้แล้วก็มาบอกข้าด้วยแล้วกัน”
หลังจากได้ล่องลอยอยู่บนทะเลมาเป็นเวลานาน มาวันนี้ได้พักอยู่บนพื้นดินเสียบ้างก็มิเลว ถึงแม้ว่าที่ที่นางอยู่ในเวลานี้จะขึ้นชื่อว่าเป็นคุกที่อันตรายที่สุดในทวีปเสียโจว…เกาะวิญญาณมรณะ ก็ตาม
เมื่อได้เลื่อนขั้นไปถึงราชาแห่งภูตระดับเจ็ด มู่เฉียนซีก็ดูดเอาพลังวิญญาณที่อยู่ระหว่างสวรรค์และปฐพีเข้าไปก่อนจะฝึกบำเพ็ญต่อ จนกระทั่งเมื่อนางลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ท้องนภาก็มืดลงเสียแล้ว
ทันใดนั้น ข้างตัวของนางมีคนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน มู่เฉียนซีจ้องมองใบหน้าสง่างามอย่างไม่มีผู้ใดเทียบได้นั้นแล้วกล่าวขึ้น “จิ่วเยี่ย เจ้าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรรึ ?” “นานแล้ว”
“มานอนเถอะ…” กล่าวจบ จิ่วเยี่ยก็ได้ดึงเอาร่างมู่เฉียนซีเข้ามาในอ้อมอกของตนอย่างถือวิสาสะ เขากอดนางเอาไว้แน่นและเตรียมที่จะนอนหลับ
“อ๊ะ!” มู่เฉียนซีถูกจิ่วเยี่ยบีบบังคับให้นอนพักผ่อน เขานี่ไม่เคยถามกันก่อนเลย
เอาแต่ใจเสียจริง!
ลมทะเลพัดเข้ามาทางหน้าต่าง คนทั้งสองหลับไปอย่างใกล้ชิดกัน
…
ในเวลาเดียวกัน จื่อโยวตากลมทะเลอยู่ที่ชายหาดเพียงลำพัง สีหน้าเขาเหยเกขณะกล่าวพึมพำ “เยี่ย! เจ้านั้นช่างไร้ความรู้สึกเสียจริง ตนเองนั้นมีแม่นางมู่คนงามให้นอนกอด แต่ข้านั้นกลับตัวคนเดียวโดดเดี่ยวเดียวดาย” “เกาะวิญญาณมรณะแห่
