มู่เฉียนซีพยักหน้าและกล่าวว่า “แน่นอน ข้าพร้อมแล้ว หลายวันที่ผ่านมานี้รับมือแต่กับสัตว์ทะเล ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก”
“แต่พวกมันล้วนแต่เป็นคนที่โหดร้ายทารุณเป็นอย่างยิ่ง! สาวน้อยไม่กลัวรึ?” จื่อโยวกล่าวถาม
“แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะกลัวงั้นรึ?” มู่เฉียนซีเลิกคิ้วพลางกล่าว
เมื่อก่อนเป็นหมอปีศาจ อยู่ในโลกที่มืดมิด คนโหดร้ายทารุณเป็นเช่นไรก็ไม่เคยเจอมาก่อน
ถึงแม้ว่าคนบนโลกนี้จะมีพลังชีวิตและพลังวิญญาณที่แข็งแกร่ง แต่นางก็มีไม้ตายอย่างเสี่ยวหงและอู๋ตี้อยู่!
จื่อโยวคิดในใจว่า สตรีที่ฝ่าบาทของพวกเขาโปรดปรานนั้น ไม่หวาดกลัวต่อสิ่งเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีไม่อยากจะสนใจจื่อโยว นางหันมองจิ่วเยี่ยและกล่าวขึ้นว่า “ตราบใดที่ยังไม่เผชิญหน้ากับพลังวิญญาณขั้นมหาจักรพรรดิ จิ่วเยี่ย เจ้าห้ามลงมือเป็นอันขาด”
จิ่วเยี่ยพยักหน้าพลางกล่าว “อืม!”
เมื่อมีเรือแปลกลำหนึ่งเข้าใกล้เขตเกาะวิญญาณมรณะ ไฉนเลยจะหลุดพ้นการรับรู้ของเหล่าหมาป่าผู้หิวโหยได้
มีคนได้กลิ่นอายของคนแปลกหน้าที่กำลังใกล้เข้ามา จิ่วเยี่ยกับจื่อโยวตอนนี้ได้อันตรธานหายไปต่อหน้ามู่เฉียนซีแล้ว หากพวกเขาไม่ได้ปรากฏตัวขึ้นเอง เกรงว่าจะมีน้อยคนนักที่จะค้นพบพวกเขา
เรือมิได้แล่นอ้อมไปแต่อย่างใด และแล่นต่อไปตามเส้นทางการเดินเรือที่ได้กำหนดไว้ตั้งแต่แรก
พลังจิตของมู่เฉียนซีนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก นางรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายที่ใกล้เข้ามาแล้ว และนางก็นั่งอยู่บนแคร่บน
