ดาดฟ้าอย่างสงบ
“นายท่าน ให้!” อู๋ตี้ได้ยื่นผลไม้นานาชนิดให้กับมู่เฉียนซี มันเป็นสัตว์เลี้ยงที่เอาใจใส่เป็นที่หนึ่งอย่างแน่นอน
ขวั่บ ขวั่บ ขวั่บ!
ในทันใดนั้นเอง ร่างหลายร่างก็ได้ตกลงมายังเรือของมู่เฉียนซี พวกเขามองดูสาวน้อยที่นั่งอยู่อย่างสงบด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ชุดสีม่วงยาวทอดยาวลงมาจากขอบแคร่ เส้นผมสามพันเส้นนั้นถูกม้วนขึ้นและปักด้วยปิ่น ใบหน้างดงามประณีตอย่างไร้ที่เปรียบนั้น ต่อให้เป็นปีศาจมหาสมุทรก็มิอาจเทียบเทียมนางได้
ในระหว่างที่กำลังจะลงมือ กลิ่นอายที่สูงส่งของผู้ที่สูงกว่าทำให้พวกเขามิอาจละสายตาไปได้ บนเรือทั้งลำ นอกจากคนขับเรือแล้ว ก็มีเพียงแต่สาวน้อยผู้นั้นเพียงผู้เดียว
นี่มัน……
มันผิดปกติยิ่งนัก!
พวกเขาต่างหันมองหน้ากัน นี่มันช่างแปลกประหลาดเกินไปแล้ว
ไม่มีใครกล้าบุกเข้ามาในทะเลอันไร้ขอบเขตนี้เพียงลำพังเด็ดขาด หรือแม้แต่เกาะวิญญาณมรณะ นี่มันแปลกเกินไปแล้ว
“พี่ใหญ่ นี่มันหลอกลวงเราหรือไม่?” หนึ่งในกลุ่มคนผู้นั้นกล่าวถามขึ้นเสียงขรึม
มู่เฉียนซีค่อย ๆ ลุกขึ้นและหันไปทางพวกเขา นางกล่าว “พวกท่านมาโดยไม่ได้รับเชิญ ไม่รู้ว่ามาทำสิ่งใด?”
“สาวน้อย นี่เจ้าไม่รู้รึว่าที่แห่งนี้เป็นอาณาเขตของใคร?” ผู้เป็นหัวหน้ากล่าวด้วยสายตาที่ดุร้าย
“ข้าสนเพียงแค่ว่า ข้ารีบเดินทาง ไม่ได้สนว่าเป็นอาณาเขตของใคร”
“สาวน้อย เจ้าไม่มีสิทธิ์มาทำตัวอวดดีที่นี่ เพราะที่นี่คือโลกแห่งความตาย”
“ลองดูสักห
