่ข้าตื่นขึ้นมาอีกครา เจ้าจะเปลี่ยนเป็นผู้วิปริตมากกว่าเดิมนะ” นิรันดร์กล่าว
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
ทางด้านของฮ่องเต้เหวินเต๋อแห่งแคว้นเฉียนเซี่ย บัดนี้มิได้เสแสร้งแกล้งทำเป็นหลับใหลอีกต่อไป อีกทั้งยังทรงงานภายในแคว้นอย่างเข้มงวดและเฉียบขาด ทว่า เมื่อทรงมองดูโอรสอันเป็นที่รักของตนเองถูกแช่แข็งเช่นนี้ ในใจก็รู้สึกโศกเศร้าอาดูรเป็นอย่างยิ่ง
ร่องรอยความโศกเศร้าเปล่งประกายขึ้นภายในดวงตาของน่าหลานอวี้ “ฝ่าบาท นี่คือสิ่งที่เยี่ยเลือก โปรดฝ่าบาทอย่าได้กล่าวโทษโกรธผู้ใดเลยพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้เหวินเต๋อรักและทะนุถนอมองค์รัชทายาทเซี่ยเสมอมา เซี่ยตายเพราะซีเอ๋อร์ เขากลัวว่า……
ฮ่องเต้เหวินเต๋อตรัสว่า “เราเป็นคนที่ไร้เหตุผลอย่างนั้นหรือ ? ลูกของเรา เราย่อมรู้ดีและเข้าใจเขาเป็นอย่างดี ยอมตายเพื่อคนที่เขารักเขาชอบก็เป็นสิ่งที่เขาสามารถทำให้ได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าก่อนตายเขาได้พูดความในใจออกไปหรือเปล่า”
น่าหลานอวี้กล่าวอย่างจนปัญญาว่า “เกรงว่าเซี่ยเขาไม่ได้พูดอะไร! เขาไม่ยอมเผยความในใจที่ทำให้ซีเอ๋อร์ลำบากใจเป็นแน่ เพราะหากว่าเป็นกระหม่อม กระหม่อมก็ไม่ทำเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้เหวินเต๋อกลอกตามองบนและตรัสว่า “เจ้าสองคนสมกับที่เป็นสหายกันจริง ๆ!”
ทันใดนั้นเอง มีขุนนางเข้ามารายงานว่า “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท นักปรุงยามู่มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ นักปรุงยามู่มาแล้ว!”
ฮ่องเต้เหวินเต๋อตรัส “รีบพาเข้ามา เร็วเข้า!”
ฮ่องเต้เห
