ลังจากที่ก้าวผ่านหมอกอันหนาทึบ มู่เฉียนซีก็ย่างกรายมาถึงอาณาเขตเผ่าเทพหนานอู้ได้อย่างราบรื่น
เมื่อได้เห็นเผ่าเทพหนานอู้ที่รกร้างเช่นนี้ ชิวหลิงก็รู้สึกโศกเศร้าอาดูรเป็นอย่างยิ่ง
นางพาหลินเอ๋อร์ไปกราบไหว้บรรพบุรุษ และบนแท่นบูชา มู่เฉียนซีก็เอากุญแจหอเทพออกมา
“หอเทพ ออกมาเถอะ! เจ้าเป็นอิสระแล้ว!”
ตูม!
มีการสั่นสะเทือนขึ้นในบริเวณรอบ ๆ จากนั้นหอคอยเจ็ดชั้นสีขาวอร่ามก็ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้ามู่เฉียนซี
หอเทพกล่าวว่า “เจ้าทำสำเร็จแล้ว เจ้าทำสำเร็จแล้วจริง ๆ พระเจ้า! ข้าสุขใจยิ่งนัก!”
หอเทพได้กลืนกุญแจนั้นเข้าไป ไม่นานนักมันก็ได้ทำพันธสัญญากับมู่เฉียนซีโดยธรรมชาติ
เพียงแต่ว่า……
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ? เหตุใดพลังของเจ้าถึงได้ลดลง เจ้าทำภารกิจสำเร็จ ข้าก็ไม่ได้เรียกเอาพลังกลับคืนมา มันก็ถูกแล้วไม่ใช่หรือ!”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “เจ้าคิดว่าการได้มาซึ่งกุญแจของเจ้ามันง่ายดายมากนักรึ ? ความพยายามสูญเปล่าไปมาก พลังถดถอยลงถึงสามขั้น ผลลัพธ์นี้ก็ดีมากแล้ว” หลังจากที่เก็บหอเทพเสร็จสิ้นแล้ว มู่เฉียนซีก็หันไปหาจิ่วเยี่ย และกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย ข้าจะกลับจวนแล้ว เจ้าล่ะ ?”
