ีเอ๋อร์โตก่อนแล้วค่อยบอกคุณ แต่นึกไม่ถึงว่าคุณจะรู้ก่อน เราหย่ากันเถอะ”
เมื่อได้ยินคำว่าหย่า สีหน้าของหญิงสาวก็นิ่งสงบจนน่ากลัว หญิงสาวกล่าวว่า “หย่า พรุ่งนี้ค่อยว่ากันเถอะ! คุณเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว ห้องครัวมีน้ำอยู่นิดหน่อย ไปดื่มน้ำแล้วรีบนอนเถอะ!”
หญิงสาวอุ้มลูกน้อยกลับไปที่ห้องและกล่อมนอน แต่ไม่ว่าอย่างไรลูกน้อยก็ไม่ยอมหลับสักที!
เขาพบว่าหม่ามี๊ไม่ได้นอนอยู่ข้างกาย จึงได้เดินไปที่ห้องข้าง ๆ ที่ประตูเปิดอยู่ และสิ่งที่ดึงดูดสายตานั่นก็คือเลือดสีแดงสด
“ฉันไม่ยอมเสียคุณไปให้ใครเด็ดขาด ฉันรักคุณมากขนาดนี้ จะยอมมอบคุณให้คนอื่นได้ยังไง”
“ยังไง เราก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปแล้ว”
ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยเลือดสีแดงสด ชายผู้นั้นไร้ซึ่งลมหายใจแล้ว เด็กน้อยร้องตะโกนขึ้น “แด๊ดดี้!”
ในตอนนี้หญิงสาวผู้นั้นถือมีดที่เปื้อนเลือดหันมาทางลูกน้อยและกล่าวว่า “ซีเอ๋อร์ ผู้ชายก็เป็นดั่งสายลม ก็เหมือนกับแด๊ดดี้ของหนูนั่นแหละ เห็น ๆ กันอยู่ว่าหม่ามี๊ทำดีทุกอย่างแล้วแต่เขายัง……เขายัง ฮือ ฮือ ฮือ! เขาไม่รักหม่ามี๊แล้ว”
“หากไม่มีความรักจากแด๊ดดี้ หม่ามี๊ก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ซีเอ๋อร์ ต่อไปอย่าได้ไปรักใครเด็ดขาด สายลมไปเคยหยุดเพื่อใคร ถึงตอนนั้นลูกก็จะไม่ต้องมาเป็นเหมือนหม่ามี๊”
หญิงสาวผู้นั้นยกคมมีดขึ้นและแทงหัวใจตัวเอง
เด็กน้อยวิ่งพรวดเข้าไปพลางตะโกนร้องว่า “หม่ามี๊ หม่ามี๊ อย่าทิ้งหนู”
“อย่า!”
