ละนั่งอยู่อย่างเหม่อลอย
เด็กสาวตัวน้อยง่วงครั้งแล้วครั้งเล่า และกำลังจะเผลอหลับไปทั้งน้ำตา
“หม่ามี๊ หนูง่วง เราไปนอนกันเถอะค่ะ!” เด็กน้อยกล่าวพร้อมกับดึงแขนเสื้อของหญิงสาว
หญิงสาวลูบหัวเด็กน้อยเบา ๆ และกล่าวว่า “เสี่ยวซีต้องเชื่อฟังนะ รอให้แด๊ดดี้ของหนูกลับมาก่อน แล้วเราค่อยไปนอนพร้อมกัน”
“ฮือ ฮือ ฮือ! แด๊ดดี้ไปไหน ทำไมดึกป่านี้แล้วยังไม่กลับมา” เด็กน้อยร้องไห้หนักมาก ทว่าหญิงผู้นั้นยังคงชะเง้อมองไปที่ประตูด้วยความว่างเปล่า
มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากด้านนอก เพราะว่าประตูยังไม่ได้ล็อก ไม่นานนักคนที่อยู่ด้านนอกก็ย่างกายเข้ามา
ผู้ชายรูปร่างผอมเพรียว ดูดีมีสง่า สวมแว่นตา เมื่อเขาเดินเข้ามาเห็นผู้หญิงกับลูกยังไม่ได้นอน เขาก็ตกใจนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
“เสี่ยวอวี้ ซีเอ๋อร์ ทำไมยังไม่นอนกันอีกล่ะ!”
หญิงสาววางเด็กน้อยลงบนโซฟา และจ้องมองไปที่ชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมโชยเข้ามาในจมูก แม้กระทั่งรอยลิปสติกสีแดงที่ประทับอยู่บนเสื้อก็ยิงไม่ได้ลบออก
หญิงสาวกล่าวว่า “จวิ้นเฉิง คุณ……ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้ ? ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาดึก ๆ ดื่น ๆ ไม่กลับบ้าน คุณไม่รักฉันแล้วใช่ไหม”
“เมื่อก่อนคุณเป็นคนพูดเองว่าจะรักฉันคนเดียวตลอดไป” น้ำตาของหญิงสาวหลั่งรินลงมาราวกับสายฝน ร้องไห้ออกมา
ชายหนุ่มกล่าวว่า “เสี่ยวอวี้ ผมยอมรับว่าตอนแรกผมรักคุณมาก แต่พอผมได้เจอกับเขา ผมก็ค้นพบว่าผมขาดเขาไม่ได้”
“ตอนแรกผมก็คิดว่ารอให้ซ
