รกินนทีแห่งวิญญาณทางปาก มันจะไม่ไม่เห็นผลได้เร็วนัก จิ่วเยี่ยอุ้มมู่เฉียนซีขึ้นและพานางกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง
ปัง! จิ่วเยียวางตัวมู่เฉียนซีลง
ความบ้าคลั่งที่ปรากฏขึ้นในดวงตานั้นมิได้ลดน้อยลงเลย ต่อมาก็เป็นความบ้าคลั่งที่ไม่ชัดเจนโดยสมบูรณ์
“นิรันดร์ ยาของเจ้า มีปัญหาหรือไม่!” มู่เฉียนซีกล่าวแผดเสียงคำราม
“นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าสงสัยหม้อเทพนิรันดร์อย่างข้า” นิรันดร์กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว
“แต่ว่าตอนนี้……”
“ผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องเผชิญหน้ากับสาวสวย ต่อให้ไม่โดนคำสาป ไม่โดนยาพิษก็ต้องกระทำอะไรเช่นนี้เข้าใจหรือไม่ หากเป็นข้า ข้าลงมือเร็วกว่าเขาไปนานแล้ว!”
ใบหน้าของมู่เฉียนซีดำคล้ำด้วยความโกรธ นางไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับเจ้าหมอนี้แล้ว!
“ตั้งสมาธิ!” จิ่วเยี่ยกัดติ่งหูมู่เฉียนซีและกล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง
ต่อมา ทุกอย่างก็มิอาจควบคุมได้ ทุกอย่างวุ่นวายมากยิ่งขึ้น……
ในหัวของมู่เฉียนซีว่างเปล่า ปล่อยตัวเองและทำไปตามความรู้สึกของตัวเอง ไม่ขัดขืน และยอมรับ……
ผ้าไหมสีเขียวพันกันราวกับไหมรักที่กำลังพันกันก็มิปาน
ยิ่งลึกเข้าไปเพียงใด ก็มิอาจถอนตัวออกมาได้ ทว่า ทันใดนั้นเองดวงตาของมู่เฉียนซีก็ปรากฏแสงสีเลือดขึ้น!
ความทรงจำที่ถูกลืมก็ได้ปรากฏขึ้นในขณะที่นางได้ถลำเข้าไปอย่างสมบูรณ์
เป็นเวลาตีสี่แล้ว ภายในวิลล่าสไตล์ยุโรป ผู้หญิงผู้สง่างามผู้หนึ่งได้นั่งอุ้มลูกหน้าตาน่ารักวัยสามขวบอยู่บนโซฟา ดวงตาหมองคล้ำแ
