จดจำเอาไว้ให้ดี น้ำอมฤตยังมีอยู่หรือไม่!”
“มี!”
นิรันดร์บอกสูตรนทีแห่งวิญญาณให้กับมู่เฉียนซี สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้มู่เฉียนซียังมีอยู่ มู่เฉียนซีหันมองจิ่วเยี่ย ก่อนจะกล่าวถามว่า “จิ่วเยี่ย เจ้ายังควบคุมได้อีกนานแค่ไหน อีกอึดใจเดียวข้าก็จะปรุงยายับยั้งให้เจ้าได้แล้ว”
จิ่วเยี่ยมองมู่เฉียนซี ทว่า เขาไม่ได้เปล่งเสียงตอบอะไรนาง แต่กลับกอดนางเอาไว้แน่น
มู่เฉียนซีกล่าว “จิ่วเยี่ย ปล่อยข้า ข้าจะปรุงยา!”
อืม……
ในตอนนี้ได้เข้าสู่กรงเล็บปีศาจของจิ่วเยี่ยแล้ว คิดจะไปปรุงยานั้นล้วนแต่เป็นเรื่องเพ้อฝัน
ทว่า สุดท้ายแล้วจิ่วเยี่ยก็เรียกสติกลับมาได้ เขาปล่อยมือจากมู่เฉียนซี และกล่าวว่า “ออกไป!”
มู่เฉียนซีเดินออกมาจากบ่อน้ำนั่น และนางก็มิได้คิดจะหาห้องปรุงยาที่เงียบสงบแต่อย่างใด จากการที่นางโดนทดสอบมาเป็นพิเศษแล้ว พลังจิตของนางก็แข็งแกร่งขึ้น ในสนามรบนางก็สามารถปรุงยาออกมาสำเร็จได้ ครั้งนี้นางก็ต้องทำได้เช่นกัน
ทว่า มู่เฉียนซีกลับมองข้ามจุดจุดหนึ่งไป อยู่ต่อหน้าจิ่วเยี่ยเช่นนี้ เกรงว่าจะอันตรายกว่าสนามรบที่วุ่นวายนั้นมากนัก
ครั้นแล้วมู่เฉียนซีก็เริ่มทำการปรุงยาในจุดที่อยู่ไม่ไกลจิ่วเยี่ยมากนัก แรกเริ่มนั้นจิ่วเยี่ยยังสามารถควบคุมควบคุมเอาไว้ได้ แต่ในขณะที่มู่เฉียนซีเพิ่งจะเริ่มปรุงยา จิ่วเยี่ยก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังนาง
จูบอันเย็นยะเยือกตกลงบนหลังของนาง ร่างของมู่เฉียนซีสั่นสะท้าน ประเดี๋ยวเดียวนั้นเอ
