เหมือนกับว่าจิ่วเยี่ยจะได้พบเข้ากับสิ่งที่สามารถทำให้คนเรานั้นรู้สึกใจอ่อนได้ที่สุดในโลกแล้ว ถึงแม้ว่าจะเป็นหัวใจที่เยือกเย็นและแข็งกระด้างมากไปกว่านี้ ก็ยังจะต้องรู้สึกเจ็บปวดไปกับมันด้วย
ชุดผ้าไหมสีดำเต็มไปด้วยความเปียกชื้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นผู้อื่นร้องไห้ต่อหน้า และเป็นครั้งแรกที่เห็นนางเจ็บปวดออกมาจากในหัวใจ
ความเศร้าโศกของนางนั้นมิใช่เพราะว่าเขา ทว่าจิ่วเยี่ยเองก็มิได้รู้สึกโกรธกริ้วแต่อย่างใดต่อนาง
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีเอาไว้แน่น ด้วยเพราะไม่อยากให้ผู้ใดมาเห็นสภาพของนางในตอนนี้
“ข้า… ดูเหมือนจะมาสายไปเสียแล้ว” เสียงที่เหมือนกับไม่ได้จริงจังต่อโลกเสียงหนึ่งลอยมา จากนั้นพลันปรากฏเงาร่างสีเขียวเข้มเงาหนึ่งลอยลงมาที่สนามรบในทันใด มันมีดวงตาที่มีเสน่ห์และช่วงเอวอันบอบบาง การมาเยือนของมันดูมีชีวิตชีวา
“ที่แห่งนี้คงต้องมอบให้เจ้าเก็บกวาดแล้วจื่อโยว” จิ่วเยี่ยกล่าว กล่าวจบเขาก็พามู่เฉียนซีจากที่แห่งนั้นไปอย่างรวดเร็ว
น่าหลานอวี้ตะลึงงัน เขามองเงาร่างนั้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ในตอนที่มู่เฉียนซีเสียหลักที่สุด ผู้ที่อยู่ข้างกายของนาง ผู้ที่กอดนางเอาไว้อย่างแนบแน่นกลับไม่ใช่เขา แต่เป็นบุรุษชุดดำผู้นั้น
เขามองสหายของเขาที่หลับใหลอยู่กลางผลึกน้ำแข็ง มุมปากเขาก็ค่อย ๆ ยกขึ้นเบา ๆ พลางนึกคิดในใจว่า‘เช่นนั้นแล้วอย่างไรเล่า ?’ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ใจของเขาที่มีตั้งแต่แรกจวบจนตอนสุดท้ายจ
