ะไม่มีทางเปลี่ยนไป
จื่อโยวมองน่าหลานอวี้ “เจ้ามนุษย์ ข้ารู้สึกว่าการมาเก็บกวาดเอาในตอนจบนั้นไม่เหมาะให้ข้าลงมือเลย อย่างไรเสียให้เจ้าจัดการจะดีกว่า อีกอย่าง คำสาปของจิ่วเยี่ยกำลังจะสะกดเอาไว้ไม่อยู่แล้ว ข้าจำเป็นต้องไปดูสักหน่อย”
เงาร่างสีเขียวเข้มกะพริบผ่านไป จื่อโยวจากไปโดยที่ไม่รับผิดชอบในหน้าที่แต่อย่างใดเลย
…
จิ่วเยี่ยพามู่เฉียนซีเข้าไปในจวนที่มืดสลัวแต่มีความงดงามยิ่งนัก ภายในนั้นตกแต่งคล้ายคลึงกับจวนเยี่ยอ๋องในแคว้นจื่อเยี่ย โครงกระดูกแต่ละประเภทถูกวางเรียงเอาไว้ราวกับจัดงานแสดงค่ำคืนแห่งภูตทั้งร้อยก็มิปาน นี่คือจวนของจิ่วเยี่ยในแคว้นเฉียนเซี่ย
เมื่อได้มาถึงที่จวนแล้ว จิ่วเยี่ยถึงได้ยอมปล่อยตัวมู่เฉียนซี ลูกตาสีฟ้าราวน้ำแข็งนั้นมองไปบนใบหน้าของนาง ดวงตาคู่นั้นที่ปกติสดใสราวกับดวงดาว บัดนี้กลับเสมือนว่าเต็มไปด้วยหมอกยามเช้าตรู่ที่กำลังควบแน่น นางจ่อมจมอยู่ในโลกของตนเอง มิได้สนใจเรื่องราวใด ๆ รอบตัวเลยแม้แต่เรื่องเดียว
ใบหน้าอันละเอียดอ่อนของจิ่วเยี่ยขยายใหญ่ขึ้นในดวงตาของมู่เฉียนซี ถึงแม้ว่าใบหน้านั้นจะเลือนรางด้วยหมอกที่ก่อตัวอยู่ในดวงตา แต่ก็ยังคงงดงามจนน่าตกตะลึงอยู่เช่นเดิม
ริมฝีปากที่งดงามใกล้เข้ามา มู่เฉียนซีรับรู้ได้จึงหลับตาลง และจุมพิตที่เบาบางเหมือนดั่งขนนกนั้นก็ได้ลงไปประทับบนดวงตาของนาง ขนตาที่เหมือนดั่งปีกผีเสื้อค่อย ๆ ขยับเขยื้อนเบา ๆ รูดผ่านริมฝีปากที่เหมือ
