กมา “พลังของข้าถูกปลดผนึกแล้ว หากข้าควบคุมเอาไว้ ก็ยังสามารถอยู่ที่นี่กับเจ้าได้ แต่ด้วยวิชาลับเมื่อครู่นี้ มันไม่ได้รับการอนุญาตจากกฎแห่งสวรรค์และปฐพี ตอนนี้ข้ามีเพียงสองทางเลือก หนึ่งคือจากไป สองคือถูกกฎแห่งสวรรค์และปฐพีลบล้าง… ซีเออร์ ข้าทนไม่ได้ที่จะถูกลบล้างด้วยกฎแห่งสวรรค์และปฐพี เช่นนั้นจึงจะไม่สามารถปกป้องเจ้าได้อีกตลอดไป ข้าต้องกลับไปยังแดนภูต”
สายตาของมู่อวู่ซวงมองหลานสาวอย่างเด็ดเดี่ยว
การตัดสินใจเช่นนี้ เขาเองก็ไม่ได้เต็มใจ ทว่าตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
เขาจำเป็นต้องช่วยเชียนอ้าวเซี่ยจริง ๆ มิเช่นนั้นคงทำให้ซีเอ๋อร์หลานรักมีบาดแผลในใจที่รักษาไม่หาย หากว่าเขาต้องจากไปเพื่อแลกกับบาดแผลนี้ เขายินดีอย่างมาก
“ท่านอา ท่านโกหกข้า!” มู่เฉียนซีตะโกน “ท่านสัญญากับข้าไว้แล้วแท้ ๆ ว่าเมื่อท่านลุกขึ้นยืนได้ ท่านก็จะควบคุมตระกูลมู่และปล่อยให้ข้าเป็นบรรพบุรุษรุ่นที่สองที่ใช้ชีวิตอย่างสบายได้ แต่ตอนนี้ท่านกําลังจะจากไปแล้ว ข้า…”
ดวงตาของมู่เฉียนซีแดงก่ำ ในดวงตาของนางมีน้ำตาคลอหน่วย
ความอบอุ่นนี้ นางยังไม่ทันได้เสพสุขกับมันได้นานนัก ก็ต้องพ้นไปแล้วหรือ ?
ทั้ง ๆ ที่ขาของท่านอาเล็กหายดีแล้ว พวกเขาสองอาหลานก็ควรมีชีวิตที่ดีขึ้นต่อจากนี้ ใครเลยจะคิดว่าท่านอาจะต้องจากไป
มู่อวู่ซวงยิ้มอ่อนโยน เขาปลอบมู่เฉียนซี “ซีเอ๋อร์ เจ้าอย่าเศร้าไปเลย ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้เจอข้าอีกตลอดไปเสียเมื่อไหร่ …
