ได้สามารถทำให้คนเหล่านั้นไม่มารังแกเจ้า และเพื่อทำให้ครอบครัวของเราได้อยู่ด้วยกัน”
เพียงแต่ตอนนี้มันกะทันหันเกินไป เขาไม่สามารถปลอบโยนซีเอ๋อร์หลานรักได้เลย
มู่อวู่ซวงมองมู่เฉียนซีที่ดูทำใจไม่ได้เช่นนั้น ในใจก็รู้สึกราวกับว่าถูกมีดพันเล่มตัดเป็นชิ้น ๆ เขาไม่อยากให้ซีเอ๋อร์เสียใจ ทว่าตอนนี้เขากลับทําให้นางเศร้าเสียใจเสียเอง
เมื่อได้ฟังคำกล่าวของมู่อวู่ซวง มู่เฉียนซีก็สงบลง “แดนภูตรึ ? สถานที่ที่ท่านอาเล็กจะไปคือแดนภูตรึ ?”
“อืม”
“ครอบครัวของพวกเรา อยู่ด้วยกันรึ ?”
“ใช่ ครอบครัวของเราจะกลับมาอยู่ด้วยกันอย่างแน่นอน” มู่อวู่ซวงกล่าวอย่างแน่วแน่
ในที่สุดมู่เฉียนซีก็พยักหน้า “ท่านอาเล็ก ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ท่านต้องระวังตัวให้มาก และข้าเองก็จะสู้!”
— ตูม! —
ในตอนนั้นเอง สายฟ้าก็ตกลงมา
มู่อวู่ซวงรีบผลักมู่เฉียนซีออกไป แต่ความเร็วของคนคนหนึ่งกลับเร็วกว่ามู่อวู่ซวงเสียอีก
จิ่วเยี่ยอุ้มมู่เฉียนซีไว้ในอ้อมแขนของเขา เพื่อให้ห่างจากสายฟ้าผ่าที่อันตรายนั่น
ท่ามกลางสายฟ้าสีม่วง ควันสีดําพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า และเส้นทางของแดนภูตก็เปิดออก
มู่อวู่ซวงมองมู่เฉียนซีอย่างทำใจไม่ได้ เขากล่าวขึ้นว่า “ซีเอ๋อร์… วันนั้นคงไม่นานหรอก เจ้าต้องระวังความปลอดภัยของตัวเจ้าเองให้ดี”
มู่เฉียนซีพยักหน้า “ท่านอาเล็ก ท่านวางใจได้เลยเจ้าค่ะ”
เงาร่างของมู่อวู่ซวงค่อย ๆ หายไป สายตาที่อบอุ่นและอ่อนโยนของเขานั้น ทําให้มู่เฉี
