มู่อวู่ซวงลอยตัวลงมาจากกลางอากาศ ผมสีเงินสยายลงมาอย่างสง่า ดวงตาสีม่วงเงินคู่นั้นมองไปที่มู่เฉียนซี
เขาสามารถยืนได้เป็นปกติแล้ว มู่เฉียนซีมองท่านอาที่ยืนอยู่บนพื้นดินตอนนี้ ดวงตาดำขลับคู่นั้นของนางลุกวาวเปล่งประกายขึ้น นางทำได้แล้ว ในที่สุดนางก็ทำได้แล้ว
ท่านอาที่ลุกขึ้นมายืนได้ตอนนี้ดูมีเสน่ห์เป็นอย่างมาก งดงาม งดงามอย่างไร้ที่ติ
มู่อวู่ซวงค่อย ๆ ก้าวเดินมาตรงหน้ามู่เฉียนซี ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ซีเอ๋อร์ ผนึกของอาได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์แล้ว ร่างกายอามีพลังที่ชั่วร้ายเช่นนี้ ซีเอ๋อร์จะทิ้งอาไปหรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วพลางกล่าว “ท่านอามีพลังนี้แล้วจะไม่ปกป้องหลานแล้วงั้นรึ ? ไม่รักหลานแล้ว ?”
มู่อวู่ซวงส่ายหน้า และมองมู่เฉียนซีด้วยความรัก “ไม่เป็นเช่นนั้นเด็ดขาด ต่อให้ต้องตายก็ไม่มีทาง”
มู่เฉียนซีกล่าว “เช่นนั้นก็ถูกแล้ว ท่านอายังคงเป็นคนที่หลานรักที่สุด และเป็นคนที่สำคัญที่สุดด้วย”
ความชั่วร้ายกับความถูกต้องนั้นไม่มีอะไรแน่นอนเลย
ตูม!
ตอนนี้กลางอากาศเกิดเสียงดังสนั่นขึ้น ยังมีศัตรูฝ่ายตรงข้ามที่ยังคงพัวพันอยู่กับจิ่วเยี่ย มู่เฉียนซีรู้สึกได้ว่าพลังแห่งคำสาปนั้นกำลังจะระเบิดขึ้นอีกครั้งราวกับระเบิดที่กำลังนับเวลาถอยหลังก็มิปาน ทำให้นางเป็นกังวลมาก
มู่อวู่ซวงดูออกว่ามู่เฉียนซีกำลังเป็นกังวล เขาจึงกล่าวขึ้นว่า “ซีเอ๋อร์ อาจะไปช่วยคนผู้นั้นเอง!”
จิ่วเยี่ยเห็นมู่อวู่ซวงใกล้เข้
