ญหน้ากับความตายเช่นนี้แล้ว เขายังคงยิ้มได้อย่างงดงามเช่นนี้อีก “อืม! ขอข้าคิดสักหน่อยนะ”
“ออ ยังมีสาวงามหลายพันคนในตำหนักตงกงของข้า ข้าต้องคะนึงถึงพวกนางมาก หลังจากที่ข้าตายไป ก็ปล่อยให้พวกนางไปหาความสุขของพวกนางเถอะ! ข้ามิอาจอยู่ปกป้องพวกนางได้ต่อแล้ว” เชียนอ้าวเซี่ยยิ้มพลางกล่าว
“ยังมีอีกหรือไม่ ?” มู่เฉียนซีกำหมัดแน่น
รอยยิ้มบนใบหน้านี้ของเชียนอ้าวเซี่ย หากมิใช่เป็นเพราะตอนนี้เขากำลังจะตายไป มีหวังต้องโดนนางต่อยเข้าให้จริง ๆ มาถึงขั้นนี้แล้ว ยังมีทักษะการแสดงขั้นสุดจริง ๆ
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าว “ไม่มีแล้ว!”
มู่เฉียนซีทำแผลให้เชียนอ้าวเซี่ยอย่างเร็วที่สุด ความเร็วของนางนั้นน่าพึงพอใจเป็นอย่างมาก
ไม่มีเวลาแล้ว!
เชียนอ้าวเซี่ยหยิบชุดคลุมสีขาวราวหิมะออกมาจากแหวนมิติชุดหนึ่งและสวมให้กับตัวเอง ตอนนี้เขาก็ยังคงเป็นบุรุษผู้ที่งามเลิศในเซี่ยโจว องค์รัชทายาทเซี่ย
“เก็บช่วงเวลาที่ดีที่สุดของข้าไว้นะ! หากเสี่ยวซีเอ๋อร์คะนึงถึงข้า ก็มาเยี่ยมข้าได้!”
จากนั้นจมูกอันบอบบางของเชียนอ้าวเซี่ยก็เริ่มก่อตัวขึ้นเป็นน้ำแข็ง ตามด้วยขนตา ผมดำขลับราวหมึก แขน……
ทั่วทั้งร่างกายของเขานอนอยู่ในชั้นน้ำแข็งผลึกใส ที่คือพลังของน้ำแข็งหิมะที่รั่วไหลออกมาและได้ก่อตัวขึ้น
มู่เฉียนซีพึมพำกับตัวเอง “เจ้าช่างสบายเหลือเกินนะ! ตายแล้วแม้แต่โลงศพก็เตรียมเอาไว้พร้อม”
เขาดูเหมือนกำลังนอนหลับใหลอยู่ในผลึกน้ำแข็งนี้ก็มิปาน
และ
