ดเอารากแห่งชีวิตของเจ้าออกมา! …หยุดเวลา!”
เวลาหยุดเดิน ตอนนี้กุ่ยมู่ทำได้เพียงยอมให้อาถิงนั้นฟาดฟันได้ตามใจ!
— ตูม! ตูม! ตูม! —
อาถิงโจมตีหมายจะทำลายกุ่ยมู่อย่างบ้าคลั่ง ทว่าทันใดนั้น เงาสีดำสนิทปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าของอาถิง อาถิงจึงพุ่งเข้าไปจับแก่นของวิญญาณสีดำสนิทนั้นเอาไว้ มุมปากของอาถิงพลันเผยรอยยิ้มเล็ก ๆ “เจ้าเฒ่า ในที่สุดข้าก็หาเจอแล้ว หึ ๆ ๆ ๆ ๆ”
— แกร๊ก! —
ทันทีที่ลงมือ อาถิงก็ได้ทำลายแก่นวิญญาณของกุ่ยมู่ เขาเหลือบมองไปทางด้านของจิ่วเยี่ยที่กำลังต่อสู้กันอยู่ ลมปราณของจิ่วเยี่ยนั้นยิ่งรวนขึ้นเรื่อย ๆ ฝ่ายตรงข้ามคิดที่จะรับมือกับเขานั้นไม่ง่ายดายเลย มันเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายดายเรื่องหนึ่งอย่างแน่นอน!
ทางด้านจิ่วเยี่ยไม่น่าห่วง อาถิงนั้นเป็นกังวลกับมู่เฉียนซีมากกว่า ประเดี๋ยวต่อจากนี้ไป เขาจะต้องกังวลเกี่ยวกับผู้หญิงโง่ผู้นี้มากขึ้นไปอีก หากคำสาปของชายผู้นั้นระเบิดออกมา นั่นมันไม่ใช่เรื่องเล่นเลยแม้แต่น้อย!
อาถิงกำหมัดเอาไว้แน่น ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาใช้พลังที่มีอยู่จนหมดสิ้นไปแล้วและอยากที่จะหลับใหลไปเป็นอย่างมากก็ตาม แต่นี่เป็นเวลาที่เขาไม่สามารถที่จะหลับใหลไปได้อย่างเด็ดขาด
หวงจิ่วเยี่ย… ถึงแม้ว่าคำสาปของเจ้าจะสำแดงฤทธิ์ออกมา ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่สามารถควบคุมตนเองได้ มู่เฉียนซีหญิงโง่นั่นก็จะไม่ยินยอมปล่อยตน เจ้าไม่สามารถที่จะแตะต้องนางได้แม้เพียงปลายผม ข้าผู้เป็นศาลานิรันด
