กรพรรดิเช่นเจ้า มีสิทธิ์อะไรมารับรู้ว่าข้าเป็นใคร ?”
“หายสาบสูญไปซะ!
กลิ่นอายที่เย็นยะเยือกแผ่ขยายออกไป ดวงวิญญาณที่เหลืออยู่ของจักรพรรดิปิงเสว่หลิงก็กำลังสลายหายไป ตามด้วยดินแดนลึกลับของราชวงศ์แคว้นเฉียนเซี่ยที่สืบทอดมานานนับพันปี ก็สลายหายไปด้วย
“เสี่ยวซีซี ข้าก็บาดเจ็บเหมือนกัน เจ้ารีบมารักษาข้าหน่อยสิ!” เชียนอ้าวเซี่ยเข้าไปใกล้มู่เฉียนซี และเริ่มถอดเสื้อคลุมที่เปื้อนเลือดนั้นออก ผิวขาวราวหิมะนั้นในตอนนี้ปรากฏบาดแผลที่ดูน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง
ทว่า โชคดีที่เชียนอ้าวเซี่ยมีพลังเป็นถึงมหาจักรพรรดิแห่งภูต ถึงแม้ว่าแผลภายนอกจะดูน่าสังเวชมาก แต่แผลภายในกลับไม่ได้บาดเจ็บสาหัสแต่อย่างใด
“แค่นี้ไม่ตายหรอก ดูแลตัวเองเถอะ!” มู่เฉียนซีไม่อยากจะสนใจเขา แต่เชียนอ้าวเซี่ยนั้นไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ เขากล่าวด้วยท่าทีที่น่าสงสารว่า “ฮือ! แต่เสี่ยวซีซี เจ้าเป็นนักปรุงยาไม่ใช่รึ ? เจ้าช่วยข้ารักษามันย่อมดีกว่าและเร็วกว่าแน่นอน ข้าขอร้องเถอะนะ!”
ตูม ตูม ตูม!
ในตอนนี้อาถิงกับจิ่วเยี่ยได้จัดการกับคนของหุบเขาหมอเทวดาไปเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งยังทำให้พวกเขาตายไปอย่างทรมานที่สุดอีกด้วย
อาถิงกล่าวด้วยความไม่พอใจว่า “เหอะ! ก็แค่น้อยกว่าเจ้าแค่คนเดียวเท่านั้น”
จิ่วเยี่ยไม่ได้สนใจอาถิงเลยแม้แต่น้อย เขาเหลือบมองเชียนอ้าวเซี่ยที่กำลังพัวพันอยู่กับมู่เฉียนซี ดวงตาแฝงไปด้วยความอันตราย
เขาปรากฏตัวขึ้นข้างกายมู่เฉ
