ียนซีราวกับเทพมาร พลังที่คุกคามเข้ามาประชิดทำให้เชียนอ้าวเซี่ยถึงกับร่นตัวถอยหลังไปหลายก้าวอย่างมิอาจควบคุมได้
อาถิงก็พรวดเข้ามาและกล่าวขึ้นว่า “เจ้าบ้า คิดจะก่อกวนอะไรอีกล่ะ ?”
“เสี่ยวซี……” เชียนอ้าวเซี่ยเดิมทีที่คิดจะแสร้งทำตัวเป็นผู้น่าสงสาร ต้านทานแรงกดดันของจิ่วเยี่ยและอาถิงอย่างไม่เกรงกลัวตาย จู่ ๆ ก็มีเสียงดังก้องขึ้นในหัวของเขา
‘รีบหนีไปจากเซี่ยโจว พาสาวน้อยผู้นั้นไปด้วย รีบหนีไป มีสิ่งที่น่ากลัวบางอย่าง……มันน่ากลัว……’
ยิ่งประโยคหลัง เสียงนั้นก็ยิ่งอ่อนแรงลงไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายเสียงนั้นก็หายไป นี่คือเสียงของจักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้ เชียนอ้าวเซี่ยในตอนนี้ไม่สนตัวเองที่ได้รับบาดเจ็บ เขากล่าวอย่างจริงจังว่า “เสี่ยวซีซี เกิดเรื่องขึ้นที่ดินแดนลึกลับของแคว้นเฉียนเซี่ยแล้ว บรรพบุรุษส่งเสียงมาเตือนข้า ให้ข้าพาเจ้าหนีออกไปจากเซี่ยโจวให้เร็วที่สุด ดูเหมือนกำลังมีสิ่งที่น่ากลัวปรากฏขึ้น”
มู่เฉียนซีผงะไปครู่หนึ่ง “สิ่งที่น่ากลัวงั้นรึ สิ่งที่น่ากลัวนั้นก็คงจะเป็นไม้โบราณนั่น เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”
น่าหลานอวี้กล่าวเสียงขรึม “เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ”
มู่เฉียนซีตะโกนอย่างเย็นชาว่า “องครักษ์เงาตระกูลมู่!”
“ขอรับ!” มู่อีก้าวออกมาข้างหน้า
“พวกเจ้าทุกคนรีบถอยไป พาผู้ที่บาดเจ็บหนีไปให้เร็วที่สุด”
“รวมถึงท่านอาด้วย!”
“ขอรับ!”
มู่อวู่ซวงเงยหน้าขึ้นมองมู่เฉียนซี ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ซีเอ๋อร์ อาไม
